Η λαϊκή έκδοση

Η ΛΑΪΚΗ ΕΚΔΟΣΗ

ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ

Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΓΚΟΛΜΑΝ

Η λαϊκή έκδοση: γράφει ο Κώστας Γιαννόπουλος

Η έννοια της συναισθηματικής νοημοσύνης πέρασε απαρατήρητη από το ευρύ κοινό όταν προτάθηκε στο επιστημονικό πεδίο το 1990 από τους Σάλοβι και Μάγιερ. Το ενδιαφέρον για τη συναισθηματική νοημοσύνη εκδηλώθηκε μόνο μετά τη δημοσίευση του βιβλίου του Γκόλμαν, το 1995.

Η λαϊκή έκδοση: Το ενδιαφέρον

Το ενδιαφέρον αυτό αυξήθηκε με εκθετικό τρόπο και εμφανίστηκε σε εξώφυλλα περιοδικών, όπως το Time, αλλά με τρόπο σχεδόν εμμονικό, στις ειδήσεις και στα κύρια τηλεοπτικά προγράμματα, μέχρι που κατέληξε να γίνει κοινόχρηστος όρος της καθομιλουμένης. Σήμερα πλέον έχει γίνει μέρος της μαζικής κουλτούρας των υπερσύγχρονων κοινωνιών.

Γιατί όμως άσκησε τόση επίδραση το βιβλίο του Γκόλμαν στην κοινωνία; Ο διάσημος εκλαϊκευτής είχε την πρακτική ευφυΐα να βρεθεί στο κατάλληλο μέρος την κατάλληλη στιγμή και να μεταδώσει με τρόπο πολύ αποτελεσματικό μια απλή ιδέα που κυκλοφόρησε με τρόπο υπόρρητο στη δυτική κοινωνία: η προσωπική και επαγγελματική επιτυχία δεν εξαρτώνται από την παραδοσιακή νοημοσύνη μας, αλλά από συναισθηματικές και κοινωνικές ικανότητες.

Η λαϊκή έκδοση: Ενδιαφέρον επιστημονικό θέμα

Ο αντίκτυπος ήταν τόσο ισχυρός στην κοινωνία που ακόμη και στον επιχειρηματικό τομέα, ιδίως στις Ηνωμένες Πολιτείες, άλλαξε ο τρόπος επιλογής του προσωπικού και η διαχείριση των ανθρώπινων πόρων στους οργανισμούς που, μέχρι τότε, επικεντρώνονταν κυρίως στις γνωσιακές και ακαδημαϊκές πτυχές.

Είναι πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση που θα πρέπει να αναλυθεί κάποια στιγμή από τη φιλοσοφία της επιστήμης: Πως ένα δημοσιογραφικό κείμενο μετατράπηκε σε ένα είδος επιστημονικής αναφοράς για εκατομμύρια άτομα και χιλιάδες οργανισμούς που έχαιραν εκτίμησης, όπως μεγάλες πολυεθνικές, κορυφαία νοσοκομεία και διακεκριμένα σχολικά κέντρα.

Η μαγική συνταγή του Γκόλμαν για τη συναισθηματική νοημοσύνη βασίζεται ελεύθερα σε διάφορους συγγραφείς, όπως ο Χάουαρντ Γκαρντνέρ και ο Πίτερ Σάλοβι και περιλαμβάνει πέντε συστατικά στοιχεία.

Η λαϊκή έκδοση: Συναισθήματα, έλεγχος

Το πρώτο είναι η επίγνωση των δικών μας συναισθημάτων. Τη γνώση του ίδιου μας του εαυτού, για παράδειγμα, την ικανότητα αναγνώρισης ενός συναισθήματος όταν εμφανίζεται και, επίσης, το να είμαστε σε θέση να ελέγχουμε την εξέλιξη των συναισθημάτων μας ανά πάσα στιγμή.

Το δεύτερο είναι η ικανότητα ελέγχου των συναισθημάτων. Το να ξέρουμε να ελέγχουμε τα συναισθήματά μας και να τα προσαρμόζουμε στην κάθε περίσταση. Περιλαμβάνει, για παράδειγμα, το να μπορούμε να χαλαρώσουμε, να μπορούμε να διώξουμε δυσάρεστα συναισθήματα, όπως το άγχος, τη λύπη, την οργή και, ακόμη, να ανακάμπτουμε γρήγορα από τις αντιξοότητες της ζωής.

Η λαϊκή έκδοση

Η λαϊκή έκδοση: κίνητρα, σχέσεις

Το τρίτο είναι η ικανότητα να παρέχουμε κίνητρα στον εαυτό μας. Το να έχουμε την ικανότητα να ελέγχουμε τη συναισθηματική μας ζωή και να την θέτουμε στην υπηρεσία ενός σκοπού. Παραδείγματα για αυτό είναι η ικανότητα να καθυστερούμε την απόλαυση και να συγκρατούμε την παρορμητικότητα και, επίσης, να βυθιζόμαστε σε μια ψυχική κατάσταση «ρευστότητας».

Το τέταρτο είναι η αναγνώριση των συναισθημάτων των άλλων. Την ικανότητα να νιώθουμε ενσυναίσθηση για τους άλλους, δηλαδή να κατανοούμε τα κοινωνικά σημάδια που φανερώνουν τι χρειάζονται ή επιθυμούν οι άλλοι.

Το πέμπτο είναι ο έλεγχος των σχέσεων. Το να είμαστε ικανοί να σχετιζόμαστε επαρκώς με τα συναισθήματα των άλλων. Είναι το προσόν στο οποίο οφείλεται η δημοτικότητα, η ηγετική ικανότητα και η διαπροσωπική επιτυχία.

Η λαϊκή έκδοση: Το μοντέλο

Το μοντέλο της συναισθηματικής νοημοσύνης του Γκόλμαν έχει εξελιχθεί από την πρώτη διατύπωσή του το 1995. Έχει προσαρμοστεί και τροποποιηθεί με σκοπό την άμεση και ειδική εφαρμογή του στον κόσμο των οργανισμών και των επιχειρήσεων. Θα το πούμε πιο απλά αναφέροντας το πιο εκλεπτυσμένο και συνοπτικό μοντέλο που προτάθηκε από τον Γκόλμαν που θα το συνοψίζαμε ως εξής:

Συνείδηση: Προσωπική και κοινωνική ικανότητα.

Προσωπική ικανότητα: Συνείδηση του εαυτού: συναισθηματική συνείδηση, επαρκή αξιολόγηση του εαυτού, αυτοπεποίθηση.

Κοινωνική ικανότητα: Κοινωνική συνείδηση: ενσυναίσθηση , συνείδηση του οργανισμού, προσανατολισμός στην εξυπηρέτηση.

Διαχείριση: Αυτοδιαχείριση και διαχείριση των σχέσεων.

Αυτοδιαχείριση: συναισθηματικός αυτοέλεγχος, διαφάνεια, προσαρμοστικότητα, προσανατολισμός στην επίτευξη, πρωτοβουλία, αισιοδοξία.

Διαχείριση των σχέσεων: Ηγετική ικανότητα που εμπνέει, επιρροή, ανάπτυξη των άλλων, καταλύτης της αλλαγής, διαχείριση συγκρούσεων, εργασία σε ομάδα και συνεργασία.

Διασυνδέσεις: Προσωπική ικανότητα1 Κοινωνική ικανότητα, Αυτοδιαχείριση1 Διαχείριση των σχέσεων, Προσωπική ικανότητα1 Αυτοδιαχείριση, Κοινωνική ικανότητα1 Διαχείριση των σχέσεων, Συνείδηση1 Διαχείριση.

Η λαϊκή έκδοση

Η λαϊκή έκδοση: Οι ικανότητες

Το μοντέλο του εντοπίζει τις δεκαοκτώ ικανότητες που σχετίζονται, αφενός, με τη διάσταση «προσωπική ικανότητα» έναντι «κοινωνικής ικανότητας» και, αφετέρου, αυτές που σχετίζονται με τη διάσταση «συνείδηση» έναντι «διαχείρισης», δημιουργώντας τέσσερα μεγάλα σύνολα ικανοτήτων: Συνείδηση του εαυτού, αυτοδιαχείριση, Κοινωνική συνείδηση, διαχείριση των σχέσεων.

Συνοπτικά το μοντέλο του επιχειρεί να περιγράψει τις ικανότητες που καθορίζουν τον τρόπο με τον οποίο σχετιζόμαστε με τον εαυτό μας και με τους άλλους, παρόλο που εστιάζει στις ικανότητες αυτές, όπως προαναφέραμε, στο επίπεδο των οργανισμών και περιλαμβάνει, για παράδειγμα, ικανότητες όπως η ηγετική, που εμπνέει, ή η ομαδική.

Η λαϊκή έκδοση: Η υπέρβαση

Η πρόταση του Γκόλμαν υπερβαίνει κατά πολύ την έννοια της συναισθηματικής νοημοσύνης και προσεγγίζει και άλλα, πιο καθολικά προσωπικά χαρακτηριστικά τα οποία, σε ορισμένες περιπτώσεις, συγχέονται με αυτό που παραδοσιακά αποκαλούμε «χαρακτήρα» του ατόμου, δηλαδή τον τρόπο με τον οποίο κάποιος αντιδρά συνήθως ενώπιον μιας κατάστασης και που, σήμερα, προτιμούμε να αποκαλούμε «προσωπικότητα».

Στην εξειδικευμένη βιβλιογραφία, τα μοντέλα συναισθηματικής νοημοσύνης, σαν αυτό του Γκόλμαν, θεωρούνται «μεικτά μοντέλα». Αυτά τα μεικτά μοντέλα ορίζουν τη συναισθηματική νοημοσύνη ως μια μείξη νοητικών ικανοτήτων με στοιχεία αυτοπληροφόρησης, υποκειμενικής αξιολόγησης του ατόμου για τον ίδιο του τον εαυτό, σε κάποια ψυχολογική διάσταση, της προσωπικότητας, όπως είναι η αυτοπεποίθηση, η αυτοεκτίμηση, η ανεξαρτησία και η αισιοδοξία. Σε κάποια από αυτά τα μοντέλα περιλαμβάνοντα ψυχικές καταστάσεις, όπως η ευτυχία, ή σύνθετες ικανότητες, όπως η ηγετική.

Η λαϊκή έκδοση: Η περιγραφή

Από την άλλη πλευρά, δεν γίνεται αναφορά μόνο σε ένα είδος νοημοσύνης, όπως είναι η συναισθηματική, δηλαδή, η συνείδηση του εαυτού και η αυτοδιαχείριση. Όμως, με ρητό τρόπο περιγράφονται οι ικανότητες που συνδέονται με την κοινωνική νοημοσύνη, δηλαδή την κοινωνική συνείδηση και τη διαχείριση των σχέσεων.

Το μοντέλο του Γκόλμαν δεν αναγνωρίζεται από τους κρητικούς ως επιστημονική θεωρία, λόγω της αμφισημίας και της έλλειψης ακρίβειας στις δηλώσεις και τις προβλέψεις του. Επίσης, όπως έχει ήδη αναφερθεί, η πρότασή του εμπερικλείει προϋπάρχουσες στην ψυχολογία έννοιες, όπως είναι τα στοιχεία της προσωπικότητας.

Το μοντέλο του Γκόλμαν θα μπορούσε να νοηθεί περισσότερο ως ένα περιγραφικό σύνολο δεδομένων για τη δυνατότητα επίτευξης προσωπικής και επαγγελματικής επιτυχίας, μέσω της βελτίωσης των συναισθηματικών και κοινωνικών μας δυνατοτήτων.

 

Διαβάστε τα άρθρα με θέμα την ψυχολογία που έχουμε δημοσιεύσει

Συναισθηματική νοημοσύνη-εισαγωγή

Βία

Σπασμένη φλέβα

Αν είχα πόδια θα σε κλωτσούσα


ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ Ο Γιάννης Φραγκούλης γεννήθηκε στην Αθήνα, το 1960, όπου τέλειωσε το εξατάξιο γυμνάσιο. Σπούδασε χημεία στον Καναδά, στο Μόντρεαλ (Quebec), στο Μόνκτον (New Brunswick) και στην Ορλεάνη (Γαλλία). Το 1989 σπούδασε φωτογραφία στην ΑΚΤΟ, στην Αθήνα. Παρακολούθησε σεμινάρια σημειωτικής, με το Δημήτρη Τσατσούλη (φωτογραφίας, λογοτεχνίας και θεάτρου), στο Ελληνοαμερικάνικο Κολλέγιο. Το 2009 τέλειωσε το Master in Arts, από το Middlesex University, με θέμα της διατριβής του, «Ο μύθος, μια αφηγηματική διακειμενικότητα». Το 1989 άρχισε να αρθρογραφεί και το 1990 ξεκίνησε να γράφει κριτικές κινηματογράφου. Το 1992 έγινε μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου, της οποίας έχει διατελέσει Πρόεδρος, και της FIPRESCI. Το 1994 έγινε μέλος του «Μικρό» (Σωματείο για την ταινία μικρού μήκους), στο οποίο ήταν Πρόεδρος για δύο θητείες. Το 2000 ξεκίνησε να διδάσκει σε σεμινάρια κινηματογράφου στην Ένωση Τεχνικών Κινηματογράφου και Τηλεόρασης (ΕΤΕΚΤ), στο «Μικρό», στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας, στο Μουσείο Κινηματογράφου, στο Μικρό Πολυτεχνείο, στη Σχολή Κινηματογράφου Λυκούργου Σταυράκου, στο δικό του χώρο και σε συνεργασία με τη filmfabrik Productions, στη Θεσσαλονίκη, όπου διδάσκει κινηματογράφο μέχρι σήμερα στο Κινηματογραφικό Εργαστήρι Fabula, το οποίο διευθύνει. Συμμετείχε στο στρογγυλό τραπέζι της FIPRESCI, στην Κωνσταντινούπολη και στη Φιλιππούπολη με θέμα τον βαλκανικό κινηματογράφο. Συμμετείχε σε κριτικές επιτροπές στα Κρατικά Βραβεία Ποιότητας και σε Φεστιβάλ, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Είναι επιστημονικός σύμβουλος του Εργαστηρίου Almakalma, το οποία ερευνά τον Ενιαίο Παραστατικό Χώρο (Performance). Κείμενά του έχουν δημοσιευτεί στην εφημερίδα Εξόρμηση, στην οποία ήταν υπεύθυνος του πολιτιστικού τμήματος, στην Αθηναϊκή, στη Νίκη, στο Μανδραγόρα, στην Ουτοπία, στη Σύγχρονη Εκπαίδευση, στον κατάλογο του Φεστιβάλ της Λάρισας, στη Γραφή, στο Κ.ΛΠ., στο Ριζοσπάστη και στο Αλμανάκ της ΠΕΚΚ. Ίδρυσε το περιοδικό «αντι-Κινηματογράφος», στο οποίο ήταν διευθυντής σύνταξης, το 1992, το περιοδικό «Κινηματογράφος και Επικοινωνία», στο οποίο ήταν διευθυντής, το 2000. Επιμελήθηκε και συνπαρουσίασε, μαζί με τον Κώστα Σταματόπουλο, την εκπομπή «Cineπλάνο», στο 902TV, από το 2008 έως το 2009. Ήταν υπεύθυνος για τους διαδικτυακούς τόπους www.cinemainfo.gr και www.theaterinfo.gr. Ίδρυσε και διεύθυνε το greeceactuality.wordpress.com. και τώρα διευθύνει και αρθρογραφεί στα www.filmandtheater.gr και www.thessalonikinfo.gr. Έχει μεταφράσει το βιβλίο του Jean Mitry, «Ο ρυθμός και η μουσική στον κινηματογράφο», έχει γράψει τα βιβλία «Η κωμωδία στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο», εκδ. Έλευσις, το 2006, «Τι είναι ο κινηματογράφος;», εκδ. Κέντρο Πολιτιστικών Μελετών (σειρά νεανική Βιβλιοθήκη) και «Κώστας Φέρρης», εκδ. της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών. Έχει οργανώσει διάφορες εκδηλώσεις στην Ελλάδα, όπως το Αφιέρωμα στον Παλαιστινιακό Κινηματογράφο, το 2002, την Εβδομάδα Κλασικού Ιαπωνικού Κινηματογράφου και την Εβδομάδα Σύγχρονου Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, το 2002, ως μέλος της Π.Ε.Κ.Κ. Ήταν καλλιτεχνικός διευθυντής του Πανοράματος Νέων Δημιουργών, στο Ε.Κ.Θ., στη Θεσσαλονίκη, και ιδρυτής της Κινηματογραφικής Λέσχης Solaris, η οποία δραστηριοποιείται πλέον στη Θεσσαλονίκη. Διευθύνει το Αφηγηματικό Εργαστήριο Fabula, που ερευνά τον Ενιαίο Παραστατικό Χώρο. Έχει σκηνοθετήσει τρείς ταινίες μικρού μήκους, οι δύο πτυχιακές για το Master στο πανεπιστήμιο Middlesex, και την ταινία-ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους, «Η αγία της αρχαίας Μαντινείας». ΦΙΛΜΟΓΡΑΦΙΑ «Μέσα από τις βιτρίνες», 8΄, 2009, σκηνοθεσία «Nafasz», 7΄, 2009, σκηνοθεσία «Η αγία της αρχαίας Μαντινείας», 50΄, 2010, ντοκιμαντέρ, σκηνοθεσία «Στιγμή απολιθωμένη», 31΄, 2010, ντοκιμαντέρ, σκηνοθεσία «Η τελευταία λατέρνα», 6΄, 2010, σεναριακή επιμέλεια «Το κλειδί της επιστροφής», 13΄, 2015, σεναριακή επιμέλεια «Το συρματόπλεγμα», 19΄, 2015, σεναριακή επιμέλεια «Στο Τσινάρι», 7΄, 2017, σκηνοθεσία «Sotos, ζωγράφος αει…πράγμων», 2020, 97΄, σκηνοθεσία-φωτογραφία ΒΙΒΛΙΑ «Ο ρυθμός και η μουσική στον κινηματογράφο», του Jean Mitry, μετάφραση, εκδ. Entracte και Σύγχρονη Εκπαίδευση, Αθήνα, 2001 «Τι είναι ο κινηματογράφος;», εκδ. Κέντρο Πολιτιστικών Μελετών, Αθήνα, 2004 «Κώστας Φέρρης», εκδ. Εταιρεία Ελλήνων Σκηνοθετών, Αθήνα 2004 «Η κωμωδία στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο», εκδ. Έλευσις, Τρίπολη, 2006


Copyritght 2022 Thessalonikinfo / All rights reserved