FAKE TIME 2015

συμβίωση σε πραγματικό χωροχρόνο

Το αφεντικό δεν έχει (να πληρώσει) τον ΕΝΦΙΑ. Πουλιέται κυρία μου. (Το κτίριο όλο!) Φέτος είναι η τελευταία χρονιά του διαδραστικού, περιπετειώδους ταξιδίου στο χωροχρόνο ενός παλιού ξενοδοχείου, του HOTEL ARISTON, κατασκευασμένου το 1948 παρακαλώ.

Η δράση/ανάδραση απλώνεται σε 6 ορόφους και 42 δωμάτια, ειδικά διαμορφωμένα για όλους εμάς τους πάσχοντες από έλλειψη επικοινωνίας. Οι επισκέπτες (80 σε κάθε συνεδρία) κλείνουν θέση, προσέρχονται νωρίτερα, συμπληρώνουν ερωτηματολόγιο-ψυχογράφημα, γίνεται ατομική διάγνωση για τον καθένα, γκρουπάρονται οι ομοιοπαθείς και οδηγούνται σε ομοιοπαθητική θεραπεία. Ιαίνονται εφόσον αφεθούν, χαλαρώσουν και επενδύσουν τον πραγματικό τους χρόνο (δύο ωρίτσες) σε δομημένα ομόλογα FAKE TIME!

Η προετοιμασία λαμβάνει χώρα στο λόμπι, γεμάτο υποφωτισμένες γωνιές, καθρέφτες και μυστήριο. Τα νιάτα ξεχειλίζουν. Ένας όψιμος Έλβις στήνει επικοινωνιακές ξόβεργες. Η σταδιακή άνοδος είναι βαθιά κατάδυση σε προσωπικές αναμνήσεις, φαντάσματα επισκέπτες στο κεφάλι μας. Ο καθένας έχει τους δικούς του δαίμονες κι όλη η ομάδα κερδίζει από τα καινά δαιμόνια των άλλων.

Ο 1ος όροφος είναι ψυχαναλυτήριο. Η πολιτικοκοινωνική αμνησία χειρουργείται πάνω απ” τα ρούχα. Η μοίρα θέλει εκτροπή. Ο 2ος όροφος είναι αστυνομικό κατάστημα. Εξάλλου όλοι είμαστε για τα σίδερα, για πολλές λεκτικές σφαλιάρες, για πολλές ανακρίσεις. Ο ρατσιστής μέσα μας κινδυνεύει. Ο 3ος όροφος είναι μαγεμένο δάσος. Φύση με τραμπάλα που ανεβοκατεβαίνει. Κάπου περιφέρεται ένας πολιτικός μονόλογος αυτοκριτικής τακτικής, από τα καλύτερα κομμάτια της συλλογής. Υπέρ της άμεσης δημοκρατίας, κατά των άλλων επιθετικών προσδιορισμών που τη δυναστεύουν.

fake time tefxos 97 foto2

Ο 4ος όροφος είναι η χώρα, οίκος ανοχής πολυτελείας, όπου ασκούνται μαθητευόμενοι μάγοι. Ο 5ος όροφος είναι η ξεπεσμένη αριστοκρατική μας φύση. Το σαβουάρ βιβρ αλέθει συνειδήσεις. Εδώ αποβάλλουμε ότι κυοφορείται χωρίς τη θέλησή μας, όσα βαρίδια μας έδεσαν για να μην πετάμε. Ο 6ος όροφος είναι τσίρκο του αλόγου και οι ακροβάτες είμαστε όσοι (περ)πατάμε στο πάτωμα. Αν έχουμε ανέβει ως εδώ η κάθοδος είναι βέβαιη.

Φινάλε στο φουαγέ. Ο μυστικός δείπνος μάς περιμένει. Το σώμα και το πνεύμα καθαίρονται. Εδώ λαμβάνει χώρο η ανθρώπινη μετάληψη. Η ανθρώπινη κοινωνία. Εκτός κι αν καταργηθεί ο ΕΝΦΙΑ (ελέχθη από χείλη επίσημα), οπότε φτου κι απ” την αρχή! Κι ότι περιέγραψα είναι μόνο μια διαδρομή από τις χιλιάδες των πιθανών και απίθανων συνδυασμών. Όσοι και οι δρόμοι της ζωής.

Η εμπειρία μιας τέτοιας ανεβοκατέβας είναι μοναδική, ακόμη κι αν έχετε νοσηλευτεί αρκετές φορές. Η διάθεση να βουτήξουμε μέσα μας, να ανασύρουμε καλές στιγμές, να τορπιλίσουμε την πεζή καθημερινότητα, να εξοβελίσουμε την κατάθλιψη, να επανακαθορίσουμε (ίσως) την προστιθέμενη αξία της επικοινωνίας… είναι επιζητούμενη και αναντικατάστατη.

Τηλέφωνο κρατήσεων 6942 844242. Κράτηση απαραίτητη!

Κώστας Γ. Καρδερίνης

Δες επίσης το άρθρο



ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ Ο Γιάννης Φραγκούλης γεννήθηκε στην Αθήνα, το 1960, όπου τέλειωσε το εξατάξιο γυμνάσιο. Σπούδασε χημεία στον Καναδά, στο Μόντρεαλ (Quebec), στο Μόνκτον (New Brunswick) και στην Ορλεάνη (Γαλλία). Το 1989 σπούδασε φωτογραφία στην ΑΚΤΟ, στην Αθήνα. Παρακολούθησε σεμινάρια σημειωτικής, με το Δημήτρη Τσατσούλη (φωτογραφίας, λογοτεχνίας και θεάτρου), στο Ελληνοαμερικάνικο Κολλέγιο. Το 2009 τέλειωσε το Master in Arts, από το Middlesex University, με θέμα της διατριβής του, «Ο μύθος, μια αφηγηματική διακειμενικότητα». Το 1989 άρχισε να αρθρογραφεί και το 1990 ξεκίνησε να γράφει κριτικές κινηματογράφου. Το 1992 έγινε μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου, της οποίας έχει διατελέσει Πρόεδρος, και της FIPRESCI. Το 1994 έγινε μέλος του «Μικρό» (Σωματείο για την ταινία μικρού μήκους), στο οποίο ήταν Πρόεδρος για δύο θητείες. Το 2000 ξεκίνησε να διδάσκει σε σεμινάρια κινηματογράφου στην Ένωση Τεχνικών Κινηματογράφου και Τηλεόρασης (ΕΤΕΚΤ), στο «Μικρό», στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας, στο Μουσείο Κινηματογράφου, στο Μικρό Πολυτεχνείο, στη Σχολή Κινηματογράφου Λυκούργου Σταυράκου, στο δικό του χώρο και σε συνεργασία με τη filmfabrik Productions, στη Θεσσαλονίκη, όπου διδάσκει κινηματογράφο μέχρι σήμερα στο Κινηματογραφικό Εργαστήρι Fabula, το οποίο διευθύνει. Συμμετείχε στο στρογγυλό τραπέζι της FIPRESCI, στην Κωνσταντινούπολη και στη Φιλιππούπολη με θέμα τον βαλκανικό κινηματογράφο. Συμμετείχε σε κριτικές επιτροπές στα Κρατικά Βραβεία Ποιότητας και σε Φεστιβάλ, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Είναι επιστημονικός σύμβουλος του Εργαστηρίου Almakalma, το οποία ερευνά τον Ενιαίο Παραστατικό Χώρο (Performance). Κείμενά του έχουν δημοσιευτεί στην εφημερίδα Εξόρμηση, στην οποία ήταν υπεύθυνος του πολιτιστικού τμήματος, στην Αθηναϊκή, στη Νίκη, στο Μανδραγόρα, στην Ουτοπία, στη Σύγχρονη Εκπαίδευση, στον κατάλογο του Φεστιβάλ της Λάρισας, στη Γραφή, στο Κ.ΛΠ., στο Ριζοσπάστη και στο Αλμανάκ της ΠΕΚΚ. Ίδρυσε το περιοδικό «αντι-Κινηματογράφος», στο οποίο ήταν διευθυντής σύνταξης, το 1992, το περιοδικό «Κινηματογράφος και Επικοινωνία», στο οποίο ήταν διευθυντής, το 2000. Επιμελήθηκε και συνπαρουσίασε, μαζί με τον Κώστα Σταματόπουλο, την εκπομπή «Cineπλάνο», στο 902TV, από το 2008 έως το 2009. Ήταν υπεύθυνος για τους διαδικτυακούς τόπους www.cinemainfo.gr και www.theaterinfo.gr. Ίδρυσε και διεύθυνε το greeceactuality.wordpress.com. και τώρα διευθύνει και αρθρογραφεί στα www.filmandtheater.gr και www.thessalonikinfo.gr. Έχει μεταφράσει το βιβλίο του Jean Mitry, «Ο ρυθμός και η μουσική στον κινηματογράφο», έχει γράψει τα βιβλία «Η κωμωδία στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο», εκδ. Έλευσις, το 2006, «Τι είναι ο κινηματογράφος;», εκδ. Κέντρο Πολιτιστικών Μελετών (σειρά νεανική Βιβλιοθήκη) και «Κώστας Φέρρης», εκδ. της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών. Έχει οργανώσει διάφορες εκδηλώσεις στην Ελλάδα, όπως το Αφιέρωμα στον Παλαιστινιακό Κινηματογράφο, το 2002, την Εβδομάδα Κλασικού Ιαπωνικού Κινηματογράφου και την Εβδομάδα Σύγχρονου Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, το 2002, ως μέλος της Π.Ε.Κ.Κ. Ήταν καλλιτεχνικός διευθυντής του Πανοράματος Νέων Δημιουργών, στο Ε.Κ.Θ., στη Θεσσαλονίκη, και ιδρυτής της Κινηματογραφικής Λέσχης Solaris, η οποία δραστηριοποιείται πλέον στη Θεσσαλονίκη. Διευθύνει το Αφηγηματικό Εργαστήριο Fabula, που ερευνά τον Ενιαίο Παραστατικό Χώρο. Έχει σκηνοθετήσει τρείς ταινίες μικρού μήκους, οι δύο πτυχιακές για το Master στο πανεπιστήμιο Middlesex, και την ταινία-ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους, «Η αγία της αρχαίας Μαντινείας». ΦΙΛΜΟΓΡΑΦΙΑ «Μέσα από τις βιτρίνες», 8΄, 2009, σκηνοθεσία «Nafasz», 7΄, 2009, σκηνοθεσία «Η αγία της αρχαίας Μαντινείας», 50΄, 2010, ντοκιμαντέρ, σκηνοθεσία «Στιγμή απολιθωμένη», 31΄, 2010, ντοκιμαντέρ, σκηνοθεσία «Η τελευταία λατέρνα», 6΄, 2010, σεναριακή επιμέλεια «Το κλειδί της επιστροφής», 13΄, 2015, σεναριακή επιμέλεια «Το συρματόπλεγμα», 19΄, 2015, σεναριακή επιμέλεια «Στο Τσινάρι», 7΄, 2017, σκηνοθεσία «Sotos, ζωγράφος αει…πράγμων», 2020, 97΄, σκηνοθεσία-φωτογραφία ΒΙΒΛΙΑ «Ο ρυθμός και η μουσική στον κινηματογράφο», του Jean Mitry, μετάφραση, εκδ. Entracte και Σύγχρονη Εκπαίδευση, Αθήνα, 2001 «Τι είναι ο κινηματογράφος;», εκδ. Κέντρο Πολιτιστικών Μελετών, Αθήνα, 2004 «Κώστας Φέρρης», εκδ. Εταιρεία Ελλήνων Σκηνοθετών, Αθήνα 2004 «Η κωμωδία στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο», εκδ. Έλευσις, Τρίπολη, 2006


Copyritght 2022 Thessalonikinfo / All rights reserved