Johnny Guitar

JOHNNY GUITAR

Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ

Johnny Guitar: γράφει ο Σίμος Ιωσηφίδης

Τι άλλο εκτός από κλασικό western θα μπορούσε να χαρακτηριστεί το «Johnny Guitar» (1954), του Nicholas Ray.

JOHNNY GUITAR: ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΑ ΕΙΔΗ

Εντάξει, μπορεί να ξεπερνά με άνεση τους περιορισμούς του είδους. Φλερτάροντας ακόμα και με την αισθητική του φιλμ νουάρ. Ή του παροξυσμικού μελοδράματος. Ωστόσο, η δράση του, ο χωροχρόνος ανάπτυξης και οι losers ήρωες της ζωής δείχνουν άλλο: Προσπαθούν να κάνουν μια νέα αρχή. Το κατατάσσουν και το καταστούν σε ένα δραματοποιημένο western.

Υπενθυμίζω πως οι σκηνές των συγκρούσεων κινηματογραφούνται με τη δυναμική και την αισθητική ενός μιούζικαλ. O François Truffaut το έχει αποκαλέσει, αρκετά εύστροφα, ως «η πεντάμορφη και το τέρας των western». Και όχι άδικα.

«Johnny Guitar: το πρώτο γυναικείο

western στην ιστορία του κινηματογράφου.»

JOHNNY GUITAR: ΕΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

Πρόκειται για ένα παραμύθι που πατάει σε στερεότυπα. Παράλληλα όμως μιλά για μιαν άλλη αντίληψη του κόσμου. Για την αξία τού να ξεπερνάμε τη φαινομενική όψη των πραγμάτων.

Αναγνωσμένο σαν αλληγορία, η ταινία μπορεί να απευθυνθεί σε κάθε εποχή. Είναι το πρώτο γυναικείο western στην ιστορία του κινηματογράφου. Σε κάθε περίπτωση όπου διακυβεύεται η σωτηρία της διαφορετικότητας.

Δεκάδες οι συνθέσεις για το όνομα.

Ωστόσο, η πιο δραματική, στα όρια του νοσηρού και στοιχειωμένου, είναι η συγκεκριμένη. Με την Peggy Lee. Αυτή την αέρινη sophisticated persona των σκονισμένων saloon που τραγουδούσε παραβολές…

Johnny Guitar

JOHNNY GUITAR: Η ΜΟΥΣΙΚΗ

Έμελλε να γίνει πιο διάσημη ακόμα κι από την ομότιτλη ταινία του Ray. Η εισαγωγή της, αποτελεί ένα από τα πιο συγκλονιστικά φινάλε που έχω δει.

Η μουσική οφείλεται στον Victor Young. Όμως, το κεντρικό θέμα είναι από τον «Ισπανικό χορό αρ. 5: Andaluza». Γράφτηκε το 1890 από τον Enrique Granados για πιάνο. Συχνάκις παίζεται με κλασική κιθάρα φυσικά.

Αν και γεννήθηκε στο Σικάγο, η οικογένεια του Victor Young ήταν πολωνική. Σε νεαρή ηλικία πήγε να ζήσει στη Βαρσοβία με τους παππούδες του. Εκεί συνέχισε τη μουσική του εκπαίδευση, παίζοντας βιολί. Αποφοίτησε από το Αυτοκρατορικό Ωδείο της Βαρσοβίας. Έκανε το ντεμπούτο του ως σολίστ με τη Φιλαρμονική Ορχήστρα της Βαρσοβίας.

«Johnny Guitar: Ήταν συχνά υποψήφιος

για τα βραβεία Όσκαρ, λαμβάνοντας πολλές

υποψηφιότητες κατά τη διάρκεια της ζωής του.»

Επιστρέφοντας στο Σικάγο, τη δεκαετία του 1920, ο Young βρήκε εκεί διάφορες θέσεις που ταίριαζαν στο μουσικό του ταλέντο. Μεταξύ των οποίων και αυτή του μουσικού διευθυντή του ραδιοφώνου. Τη δεκαετία του 1930 μετακόμισε στο Χόλιγουντ. Όπου εργάστηκε παραγωγικά μέχρι το θάνατό του το 1956. Ήταν επομένως παρών στα πρώτα χρυσά χρόνια της κινηματογραφικής μουσικής. Σύγχρονος του Max Steiner και του Alfred Newman.

JOHNNY GUITAR: ΥΠΟΨΗΦΙΟΣ ΓΙΑ ΟΣΚΑΡ

Όπως και εκείνοι, ήταν σε θέση να δημιουργεί πολλές μουσικές παρτιτούρες κάθε χρόνο. Συχνά περιλάμβαναν και ένα πρωτότυπο τραγούδι. Αν και πολλές ταινίες χρησιμοποιούσαν επίσης τη μουσική του αρχείου για την οποία δεν είχε πιστωθεί. Ήταν συχνά υποψήφιος για τα βραβεία Όσκαρ, λαμβάνοντας πολλές υποψηφιότητες κατά τη διάρκεια της ζωής του. Δυστυχώς κέρδισε το βραβείο μόνο για το «Ο γύρος του κόσμου σε 80 ημέρες». Λίγο μετά τον πρόωρο θάνατό του από καρδιακή προσβολή σε ηλικία 59 ετών.

Δύο ταινίες στις οποίες είχε γράψει μουσική («The Brave One» και «Run of the Arrow») δεν κυκλοφόρησαν παρά μόνο μετά το θάνατό του. Μια ακόμη μουσική που είχε ξεκινήσει να γράφει για την ταινία «China Gate» ολοκληρώθηκε από τον φίλο του και συνάδελφό του συνθέτη Max Steiner, αμισθί.

JOHNNY GUITAR: ΕΠΙΚΕΦΑΛΗΣ ΣΤΓΚΡΟΤΗΜΑΤΟΣ

Πριν και κατά τη διάρκεια της θητείας του ως συνθέτης ταινιών, ο Young ήταν επίσης πολύ ενεργός ως ενορχηστρωτής και επικεφαλής συγκροτήματος. Με τη δική του ορχήστρα. Εργάστηκε εκτενώς στο ραδιόφωνο και ηχογράφησε με καλλιτέχνες όπως ο Al Jolson. Σαν να μην ήταν αυτό αρκετά θρυλικό, ηχογράφησε το πρώτο άλμπουμ με τραγούδια από το «Μάγο του Οζ» με την Τζούντι Γκάρλαντ. Συμπεριλαμβανομένου του πασίγνωστου «Over the Rainbow».

Johnny Guitar

«Johnny Guitar: χρησιμοποιεί

πολλές ιρλανδικές λαϊκές μελωδίες.

Τις ενορχηστρώνει και τις προσαρμόζει

με δική του μουσική.»

Έγραψε επίσης μια σειρά από δημοφιλή τραγούδια με διάφορους στιχουργούς. Όπως ο Ned Washington και οι συνεργάτες του Jay Livingston και Ray Evans. Με τον Edward Heyman έγραψε το «When I Fall in Love» το διαχρονικό κλασικό τραγούδι που έχει τραγουδηθεί από πολλούς καλλιτέχνες. Έγραψε επίσης το τραγούδι «Stella by Starlight» με τον Ned Washington για την ταινία «The Uninvited». Στην ταινία αυτό το τραγούδι υποτίθεται ότι γράφτηκε από τον χαρακτήρα του Ray Milland για τη Στέλλα που υποδύεται η Gail Russell.

JOHNNY GUITAR: ΔΙΑΣΗΜΕΣ ΜΟΥΣΙΚΕΣ

Ανάμεσα στις πιο διάσημες κινηματογραφικές μουσικές του είναι οι ταινίες «Για ποιον χτυπάει η καμπάνα» και «Σαμψών και Δαλιδά». Για τον Cecil B. DeMille). Έκανε επίσης εξαιρετική δουλειά σε πολλές ταινίες γουέστερν. Συμπεριλαμβανομένης της θρυλικής ταινίας «Shane». Έγραψε τη μουσική για το «Rio Grande» για τον John Ford.

Η ίδια νικηφόρα ομάδα των Ford, Young, John Wayne και Maureen O’Hara επρόκειτο να ξανασυναντηθεί για το «The Quiet Man». Αυτή η ταινία είναι σίγουρα αξέχαστη σε όσους την έχουν δει. Είναι εν μέρει μια ερωτική ταινία με μια θυελλώδη σεξουαλική χημεία μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών. Είναι επίσης μια πολύ ρομαντική άποψη της ιρλανδικής ζωής. Η πιο διάσημη σκηνή της είναι η εκτεταμένη σεκάνς πυγμαχίας.

Ο Young χρησιμοποιεί πολλές ιρλανδικές λαϊκές μελωδίες. Τις ενορχηστρώνει και τις προσαρμόζει με δική του μουσική. Χρησιμοποιεί το «I’ll Take You Home Again Kathleen». Ένα τραγούδι που χρησιμοποιείται εκτενώς είναι το «The Isle of Innisfree» γραμμένο από τον Richard Farrelly. Για τις σκηνές «The Race» και «The Fight» χρησιμοποιεί ιρλανδική μουσική Jig. Με νύξεις από την παραδοσιακή μελωδία που είναι γνωστή ως «The Irish Washerwoman».

… play the guitar, play it again my Johnny…

 

Διαβάστε τα άρθρα για τη μουσική

Δείτε τα βίντεο που έχουμε ετοιμάσει


Tagged:


ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ Ο Γιάννης Φραγκούλης γεννήθηκε στην Αθήνα, το 1960, όπου τέλειωσε το εξατάξιο γυμνάσιο. Σπούδασε χημεία στον Καναδά, στο Μόντρεαλ (Quebec), στο Μόνκτον (New Brunswick) και στην Ορλεάνη (Γαλλία). Το 1989 σπούδασε φωτογραφία στην ΑΚΤΟ, στην Αθήνα. Παρακολούθησε σεμινάρια σημειωτικής, με το Δημήτρη Τσατσούλη (φωτογραφίας, λογοτεχνίας και θεάτρου), στο Ελληνοαμερικάνικο Κολλέγιο. Το 2009 τέλειωσε το Master in Arts, από το Middlesex University, με θέμα της διατριβής του, «Ο μύθος, μια αφηγηματική διακειμενικότητα». Το 1989 άρχισε να αρθρογραφεί και το 1990 ξεκίνησε να γράφει κριτικές κινηματογράφου. Το 1992 έγινε μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου, της οποίας έχει διατελέσει Πρόεδρος, και της FIPRESCI. Το 1994 έγινε μέλος του «Μικρό» (Σωματείο για την ταινία μικρού μήκους), στο οποίο ήταν Πρόεδρος για δύο θητείες. Το 2000 ξεκίνησε να διδάσκει σε σεμινάρια κινηματογράφου στην Ένωση Τεχνικών Κινηματογράφου και Τηλεόρασης (ΕΤΕΚΤ), στο «Μικρό», στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας, στο Μουσείο Κινηματογράφου, στο Μικρό Πολυτεχνείο, στη Σχολή Κινηματογράφου Λυκούργου Σταυράκου, στο δικό του χώρο και σε συνεργασία με τη filmfabrik Productions, στη Θεσσαλονίκη, όπου διδάσκει κινηματογράφο μέχρι σήμερα στο Κινηματογραφικό Εργαστήρι Fabula, το οποίο διευθύνει. Συμμετείχε στο στρογγυλό τραπέζι της FIPRESCI, στην Κωνσταντινούπολη και στη Φιλιππούπολη με θέμα τον βαλκανικό κινηματογράφο. Συμμετείχε σε κριτικές επιτροπές στα Κρατικά Βραβεία Ποιότητας και σε Φεστιβάλ, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Είναι επιστημονικός σύμβουλος του Εργαστηρίου Almakalma, το οποία ερευνά τον Ενιαίο Παραστατικό Χώρο (Performance). Κείμενά του έχουν δημοσιευτεί στην εφημερίδα Εξόρμηση, στην οποία ήταν υπεύθυνος του πολιτιστικού τμήματος, στην Αθηναϊκή, στη Νίκη, στο Μανδραγόρα, στην Ουτοπία, στη Σύγχρονη Εκπαίδευση, στον κατάλογο του Φεστιβάλ της Λάρισας, στη Γραφή, στο Κ.ΛΠ., στο Ριζοσπάστη και στο Αλμανάκ της ΠΕΚΚ. Ίδρυσε το περιοδικό «αντι-Κινηματογράφος», στο οποίο ήταν διευθυντής σύνταξης, το 1992, το περιοδικό «Κινηματογράφος και Επικοινωνία», στο οποίο ήταν διευθυντής, το 2000. Επιμελήθηκε και συνπαρουσίασε, μαζί με τον Κώστα Σταματόπουλο, την εκπομπή «Cineπλάνο», στο 902TV, από το 2008 έως το 2009. Ήταν υπεύθυνος για τους διαδικτυακούς τόπους www.cinemainfo.gr και www.theaterinfo.gr. Ίδρυσε και διεύθυνε το greeceactuality.wordpress.com. και τώρα διευθύνει και αρθρογραφεί στα www.filmandtheater.gr και www.thessalonikinfo.gr. Έχει μεταφράσει το βιβλίο του Jean Mitry, «Ο ρυθμός και η μουσική στον κινηματογράφο», έχει γράψει τα βιβλία «Η κωμωδία στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο», εκδ. Έλευσις, το 2006, «Τι είναι ο κινηματογράφος;», εκδ. Κέντρο Πολιτιστικών Μελετών (σειρά νεανική Βιβλιοθήκη) και «Κώστας Φέρρης», εκδ. της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών. Έχει οργανώσει διάφορες εκδηλώσεις στην Ελλάδα, όπως το Αφιέρωμα στον Παλαιστινιακό Κινηματογράφο, το 2002, την Εβδομάδα Κλασικού Ιαπωνικού Κινηματογράφου και την Εβδομάδα Σύγχρονου Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, το 2002, ως μέλος της Π.Ε.Κ.Κ. Ήταν καλλιτεχνικός διευθυντής του Πανοράματος Νέων Δημιουργών, στο Ε.Κ.Θ., στη Θεσσαλονίκη, και ιδρυτής της Κινηματογραφικής Λέσχης Solaris, η οποία δραστηριοποιείται πλέον στη Θεσσαλονίκη. Διευθύνει το Αφηγηματικό Εργαστήριο Fabula, που ερευνά τον Ενιαίο Παραστατικό Χώρο. Έχει σκηνοθετήσει τρείς ταινίες μικρού μήκους, οι δύο πτυχιακές για το Master στο πανεπιστήμιο Middlesex, και την ταινία-ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους, «Η αγία της αρχαίας Μαντινείας». ΦΙΛΜΟΓΡΑΦΙΑ «Μέσα από τις βιτρίνες», 8΄, 2009, σκηνοθεσία «Nafasz», 7΄, 2009, σκηνοθεσία «Η αγία της αρχαίας Μαντινείας», 50΄, 2010, ντοκιμαντέρ, σκηνοθεσία «Στιγμή απολιθωμένη», 31΄, 2010, ντοκιμαντέρ, σκηνοθεσία «Η τελευταία λατέρνα», 6΄, 2010, σεναριακή επιμέλεια «Το κλειδί της επιστροφής», 13΄, 2015, σεναριακή επιμέλεια «Το συρματόπλεγμα», 19΄, 2015, σεναριακή επιμέλεια «Στο Τσινάρι», 7΄, 2017, σκηνοθεσία «Sotos, ζωγράφος αει…πράγμων», 2020, 97΄, σκηνοθεσία-φωτογραφία ΒΙΒΛΙΑ «Ο ρυθμός και η μουσική στον κινηματογράφο», του Jean Mitry, μετάφραση, εκδ. Entracte και Σύγχρονη Εκπαίδευση, Αθήνα, 2001 «Τι είναι ο κινηματογράφος;», εκδ. Κέντρο Πολιτιστικών Μελετών, Αθήνα, 2004 «Κώστας Φέρρης», εκδ. Εταιρεία Ελλήνων Σκηνοθετών, Αθήνα 2004 «Η κωμωδία στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο», εκδ. Έλευσις, Τρίπολη, 2006


'JOHNNY GUITAR' has no comments

Be the first to comment this post!

Would you like to share your thoughts?

Your email address will not be published.

Copyritght 2022 Thessalonikinfo / All rights reserved