ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟ

ΩΔΗ ΣΤΟ «ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗΣ»

«Στάδιο ονομάζεται ένας χώρος κατάλληλα διασκευασμένος για την τέλεση αγώνων δρόμου και άλλων αγωνισμάτων. Στην αρχαιότητα ήταν ο χώρος όπου γίνονταν οι αγώνες κατά τις μεγάλες γιορτές. Η ονομασία δόθηκε από την ομώνυμη μονάδα μήκους, που ισοδυναμούσε με περίπου 600 πόδια ή 180 μέτρα. Το πρώτο στάδιο είχε και αυτό μήκος 600 πόδια».

Αυτός είναι ο ορισμός της λέξης «στάδιο», όταν αναφερόμαστε σε αγωνιστικό χώρο. «Στάδιο Γεώργιος Καραϊσκάκης» λέγεται ο τόπος όπου ο Έλληνας φίλαθλος έζησε το βράδυ της περασμένης Παρασκευής ένα ανεπανάληπτο δράμα. Θα το χαρακτηρίζαμε και τραγωδία, αλλά ελλοχεύει ο κίνδυνος να μπερδέψουμε το τραγικό με το κωμικό. Βλέπετε, από ένα σημείο και μετά περάσαμε στο πικρό γέλιο για το κατάντημα της κορυφαίας ομάδας που έφτασε να σηκώσει ένα ευρωπαϊκό πρωτάθλημα, να περνά στους 8 της Ευρώπης και στους 16 του κόσμου (για ένα πέναλτι δεν προχώρησε και ως τους 8…) και να μετέχει μόνιμα στις μεγάλες διοργανώσεις.

Ένα ποδοσφαιρικό αποτέλεσμα σπάνια απασχόλησε το πρωτοσέλιδο του εντύπου μας. Κάποια πράγματα, ωστόσο, μας ξεπερνούν. Είναι τόσο ακραίο αυτό που είδαν τα μάτια μας πριν μια εβδομάδα, που είναι αναπόφευκτο να ασχοληθούμε μ’ αυτό. Πώς αλήθεια διαλύεται στα εξ ων συνετέθη ένα οικοδόμημα, που χτιζόταν επί μια δωδεκαετία; Με ανατίναξη εκ θεμελίων, τον ταχύτερο τρόπο. Ουδείς περίμενε τέτοια σπουδή, παρότι το ποδόσφαιρό μας είναι σαθρό και σάπιο. Εκεί υπήρχε πάντα η εξαίρεση που επιβεβαίωνε τον κανόνα!

Πρώτα η νυν διοίκηση της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας φρόντισε περίπου ένα χρόνο πριν να αφήσει να διαρρεύσει στον ίδιο τον υπερεπιτυχημένο (αυτό είναι το δεδομένο για τον Φερνάντο Σάντος) προπονητή ότι -είτε συμφωνήσει σε νέο συμβόλαιο είτε όχι- θα αλλάξει όλους τους συμπαραστάτες και βοηθούς του. Έπειτα, όταν ο Σάντος αποφάσισε να φύγει, φρόντισε να τον υπονομεύσει με κάθε τρόπο, ρισκάροντας ακόμα και τη μουντιαλική παρουσία μας. Ευτυχώς δεν υπήρξε και εκεί στραπάτσο, αλλά ακόμα και τη βραδιά που ο Πορτογάλος, ο οποίος σημειωτέον έχει δώσει μαθήματα συνέπειας και ήθους, αποχωρούσε, «έγκριτες» δημοσιογραφικές πένες τον κατηγορούσαν ότι το έσκασε βιαστικά, δεν αποχαιρέτησε τους παίκτες και λοιπά γραφικά…

Η πρόσληψη του Κλαούντιο Ρανιέρι δεν μπορεί από μόνη της να χαρακτηριστεί αποτυχία. Ας είμαστε ειλικρινείς! Το ότι ένας μπον βιβέρ Ιταλός, που είχε μάθει στα χαβιάρια της Μονακό, της Τσέλσι και της Γιουβέντους, έπρεπε σε δυο -τρεις μήνες να συμβιβαστεί με την πεντανόστιμη ελληνική σαρδελίτσα, χωρίς κάποιος να του δείξει πώς… μαγειρεύεται (!), το ότι δηλαδή -για να το πούμε λαϊκά- «πήγε ξυπόλητος στ’ αγκάθια» είναι το μέγα θέμα. Και η αφέλεια διαχείρισης του ίδιου του Ιταλού, που μετέτρεψε την Εθνική ομάδα σε κέντρο διερχομένων ολοκλήρωσε, με την αγαστή συνοδεία των όχι άμεμπτων ποδοσφαιριστών, το έργο…

Δεν θα λαϊκίσουμε. Δεν ήρθε η ιλαροτραγωδία της Παρασκευής ως αποτέλεσμα του… μνημονίου και… της ελληνικής κρίσης. Ίσα-ίσα που «χάρη» σ’ αυτήν βρήκαν θέση σε μεγάλους συλλόγους περισσότεροι του συνήθους Έλληνες, μια που κόστιζαν λιγότερο από τους ξένους. Άλλωστε, τώρα που έρχεται η… ανάπτυξη, όπως λέει και γνωστός κονφερασιέ της πολιτικής σκηνής, θα χαλούσε η συνταγή;

Το ίδιο το ελληνικό ποδόσφαιρο νοσεί βαριά εδώ και πολλά χρόνια. Όλοι το επισημαίνουν, το αποδέχονται, στα λόγια πολεμούν για να το σώσουν, αλλά στην πράξη συντηρούν και διαιωνίζουν την κατάσταση. Μόνο όταν καεί το δικό μας σπίτι, τότε ενδιαφερόμαστε. Έτσι, εν μια νυχτί, βρέθηκε ο Παναθηναϊκός να είναι ο υπερασπιστής της αγνότητας και καθαρότητας και η Α.Ε.Κ. να μάχεται για την κάθαρση από τα χαμηλά. Έτσι ο Π.Α.Ο.Κ. υποχρεώνεται να σκύβει το κεφάλι και να λέει «ευχαριστώ» για να μην του έρθουν στο κεφάλι χρέη, οι δε συμπολίτες Ηρακλής και Άρης ζουν στη Β’ και τη Γ’ κατηγορία, ενώ βιώνουν μεγαλεία ανύπαρκτα σωματεία, με 100 και 200 φιλάθλους στις κερκίδες. Κάποτε το κακό θα μπει και στα καλύτερα σπίτια, ειδικά αν το αφήσεις κιόλας!

Δημοσθένης Ξιφιλίνος

Υ.Γ. Και πού κολλάει ο τίτλος και η αναφορά μας στη λέξη «στάδιο» στην αρχή του κειμένου; Απλούστατα, μας αρέσει το τραγούδι του Διονύση Σαββόπουλου, αλλά και περιμέναμε αρκετά χρόνια για να δούμε κάποιον να ρωτά τους αρμοδίους για το νέο στάδιο «Καραϊσκάκη»: πού είναι ο στίβος για να πρόκειται για στάδιο; Διότι, αν δεν μας απατά η μνήμη, οι συμβάσεις πάλι για «στάδιο» έκαναν λόγο το 2003-4. Κάνουμε λάθος;


ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΩΝ

Η ΤΑΙΝΙΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ

Δύο μέρες, μία νύχτα

 

Ida

Ο αγγελιοφόρος πρέπει να πεθάνει

Ένα περιστέρι έκατσε σ’ένα κλαδί αναλογιζόμενο την ύπαρξή του

Fury

Hunger games: επανάσταση μέρος πρώτο

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Αχιλλέας Ψαλτόπουλος

Ζωή Τηγανούρια

KVB

ΔΙΑΦΟΡΑ

Σινεφίλ ατζέντα

Film Noir Battles vol. 1

Αναπολώντας το Φεστιβάλ

Δημήτρης Ζωγράφος (φωτογραφία)

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

Εκδηλώσεις wine style

Food Festival

Χάρτης των γεύσεων

Plissken Festival

Συναυλίες



ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ Ο Γιάννης Φραγκούλης γεννήθηκε στην Αθήνα, το 1960, όπου τέλειωσε το εξατάξιο γυμνάσιο. Σπούδασε χημεία στον Καναδά, στο Μόντρεαλ (Quebec), στο Μόνκτον (New Brunswick) και στην Ορλεάνη (Γαλλία). Το 1989 σπούδασε φωτογραφία στην ΑΚΤΟ, στην Αθήνα. Παρακολούθησε σεμινάρια σημειωτικής, με το Δημήτρη Τσατσούλη (φωτογραφίας, λογοτεχνίας και θεάτρου), στο Ελληνοαμερικάνικο Κολλέγιο. Το 2009 τέλειωσε το Master in Arts, από το Middlesex University, με θέμα της διατριβής του, «Ο μύθος, μια αφηγηματική διακειμενικότητα». Το 1989 άρχισε να αρθρογραφεί και το 1990 ξεκίνησε να γράφει κριτικές κινηματογράφου. Το 1992 έγινε μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου, της οποίας έχει διατελέσει Πρόεδρος, και της FIPRESCI. Το 1994 έγινε μέλος του «Μικρό» (Σωματείο για την ταινία μικρού μήκους), στο οποίο ήταν Πρόεδρος για δύο θητείες. Το 2000 ξεκίνησε να διδάσκει σε σεμινάρια κινηματογράφου στην Ένωση Τεχνικών Κινηματογράφου και Τηλεόρασης (ΕΤΕΚΤ), στο «Μικρό», στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας, στο Μουσείο Κινηματογράφου, στο Μικρό Πολυτεχνείο, στη Σχολή Κινηματογράφου Λυκούργου Σταυράκου, στο δικό του χώρο και σε συνεργασία με τη filmfabrik Productions, στη Θεσσαλονίκη, όπου διδάσκει κινηματογράφο μέχρι σήμερα στο Κινηματογραφικό Εργαστήρι Fabula, το οποίο διευθύνει. Συμμετείχε στο στρογγυλό τραπέζι της FIPRESCI, στην Κωνσταντινούπολη και στη Φιλιππούπολη με θέμα τον βαλκανικό κινηματογράφο. Συμμετείχε σε κριτικές επιτροπές στα Κρατικά Βραβεία Ποιότητας και σε Φεστιβάλ, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Είναι επιστημονικός σύμβουλος του Εργαστηρίου Almakalma, το οποία ερευνά τον Ενιαίο Παραστατικό Χώρο (Performance). Κείμενά του έχουν δημοσιευτεί στην εφημερίδα Εξόρμηση, στην οποία ήταν υπεύθυνος του πολιτιστικού τμήματος, στην Αθηναϊκή, στη Νίκη, στο Μανδραγόρα, στην Ουτοπία, στη Σύγχρονη Εκπαίδευση, στον κατάλογο του Φεστιβάλ της Λάρισας, στη Γραφή, στο Κ.ΛΠ., στο Ριζοσπάστη και στο Αλμανάκ της ΠΕΚΚ. Ίδρυσε το περιοδικό «αντι-Κινηματογράφος», στο οποίο ήταν διευθυντής σύνταξης, το 1992, το περιοδικό «Κινηματογράφος και Επικοινωνία», στο οποίο ήταν διευθυντής, το 2000. Επιμελήθηκε και συνπαρουσίασε, μαζί με τον Κώστα Σταματόπουλο, την εκπομπή «Cineπλάνο», στο 902TV, από το 2008 έως το 2009. Ήταν υπεύθυνος για τους διαδικτυακούς τόπους www.cinemainfo.gr και www.theaterinfo.gr. Ίδρυσε και διεύθυνε το greeceactuality.wordpress.com. και τώρα διευθύνει και αρθρογραφεί στα www.filmandtheater.gr και www.thessalonikinfo.gr. Έχει μεταφράσει το βιβλίο του Jean Mitry, «Ο ρυθμός και η μουσική στον κινηματογράφο», έχει γράψει τα βιβλία «Η κωμωδία στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο», εκδ. Έλευσις, το 2006, «Τι είναι ο κινηματογράφος;», εκδ. Κέντρο Πολιτιστικών Μελετών (σειρά νεανική Βιβλιοθήκη) και «Κώστας Φέρρης», εκδ. της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών. Έχει οργανώσει διάφορες εκδηλώσεις στην Ελλάδα, όπως το Αφιέρωμα στον Παλαιστινιακό Κινηματογράφο, το 2002, την Εβδομάδα Κλασικού Ιαπωνικού Κινηματογράφου και την Εβδομάδα Σύγχρονου Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, το 2002, ως μέλος της Π.Ε.Κ.Κ. Ήταν καλλιτεχνικός διευθυντής του Πανοράματος Νέων Δημιουργών, στο Ε.Κ.Θ., στη Θεσσαλονίκη, και ιδρυτής της Κινηματογραφικής Λέσχης Solaris, η οποία δραστηριοποιείται πλέον στη Θεσσαλονίκη. Διευθύνει το Αφηγηματικό Εργαστήριο Fabula, που ερευνά τον Ενιαίο Παραστατικό Χώρο. Έχει σκηνοθετήσει τρείς ταινίες μικρού μήκους, οι δύο πτυχιακές για το Master στο πανεπιστήμιο Middlesex, και την ταινία-ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους, «Η αγία της αρχαίας Μαντινείας». ΦΙΛΜΟΓΡΑΦΙΑ «Μέσα από τις βιτρίνες», 8΄, 2009, σκηνοθεσία «Nafasz», 7΄, 2009, σκηνοθεσία «Η αγία της αρχαίας Μαντινείας», 50΄, 2010, ντοκιμαντέρ, σκηνοθεσία «Στιγμή απολιθωμένη», 31΄, 2010, ντοκιμαντέρ, σκηνοθεσία «Η τελευταία λατέρνα», 6΄, 2010, σεναριακή επιμέλεια «Το κλειδί της επιστροφής», 13΄, 2015, σεναριακή επιμέλεια «Το συρματόπλεγμα», 19΄, 2015, σεναριακή επιμέλεια «Στο Τσινάρι», 7΄, 2017, σκηνοθεσία «Sotos, ζωγράφος αει…πράγμων», 2020, 97΄, σκηνοθεσία-φωτογραφία ΒΙΒΛΙΑ «Ο ρυθμός και η μουσική στον κινηματογράφο», του Jean Mitry, μετάφραση, εκδ. Entracte και Σύγχρονη Εκπαίδευση, Αθήνα, 2001 «Τι είναι ο κινηματογράφος;», εκδ. Κέντρο Πολιτιστικών Μελετών, Αθήνα, 2004 «Κώστας Φέρρης», εκδ. Εταιρεία Ελλήνων Σκηνοθετών, Αθήνα 2004 «Η κωμωδία στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο», εκδ. Έλευσις, Τρίπολη, 2006


'ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟ' has no comments

Be the first to comment this post!

Would you like to share your thoughts?

Your email address will not be published.

Copyritght 2022 Thessalonikinfo / All rights reserved