Κυριάκος Ξυμητήρης

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΞΥΜΗΤΗΡΗΣ

ΡΕΠΟΡΤΑΖ 

Η ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ ΤΟΥ

Κυριάκος Ξυμητήρης: επιμέλεια Γιάννης Πετρόπουλος

Ως μάρτυρας υπεράσπισης, η μητέρα του Κυριάκου Ξυμητήρη κατέθεσε στο δικαστήριο το ποιος ήταν ο γιος της. Τι έκανε στη ζωή του και πως οδηγήθηκε στο δρόμο του αγώνα. Αναδημοσιεύουμε την τοποθέτησή της στο δικαστήριο, ως μάρτυρας υπεράσπισης του νεκρού, πλέον, γιου της.

Κυριάκος Ξυμητήρης:  Η τοποθέτηση

«Ο γιος μας ο Κυριάκος ήταν πάντα προσανατολισμένος προς το καλό. Νοιαζόταν και έδινε αξία σε όλους τους ανθρώπους, χωρίς να έχει ιεραρχία, και αυτό που τον ενδιέφερε ήταν το είναι, όχι το φαίνεσθαι. Τον ένοιαζε να βοηθά, να μεριμνά για όλα, να στηρίζει, να ακούει, να δίνει. Τη ζωή τη γιόρταζε κάθε μέρα, και με μικρές και με μεγάλες δύσκολες πράξεις. Γιατί αυτό κάναμε στην οικογένειά μας.

Μαζί μας έμαθε να μοιράζεται, να παραχωρεί και από το υστέρημά του, έμαθε ότι η οικογένειά μας ένα μέρος του συνόλου: Είμαστε ένα μέρος της κοινωνίας – που συνήθως υποφέρει. Έμαθε ότι είμαστε μαζί. Παλεύουμε πάντα για το δίκαιο και το ίσο, και με κάθε τρόπο προσφέρουμε.

Κυριάκος Ξυμητήρης: Η μάχη

Στη μάχιμη ζωή μας, ο πατέρας του φρόντιζε αρρώστους -υπήρξε γιατρός στο ΕΣΥ- και εγώ η μητέρα του υποδεχόμουν μαθητές και τους βοηθούσα να βρουν τα βήματά τους στον τεράστιο -πια- κόσμο που ζούμε, ήμουν δασκάλα σε δημόσια σχολεία.

Καθώς μεγάλωνε, από παντού έρχονταν τα μηνύματα, ότι γινόταν ένας ζεστός άνθρωπος και ένα σπινθηροβόλο πνεύμα. Πέρασε τις ακαδημαϊκές εξετάσεις και μπήκε στο ΠΑ.ΠΕΙ. στην πληροφορική, και συγχρόνως δούλευε, ώστε όταν αποφάσισε να παρακολουθήσει μαθήματα σε ιδιωτικό σχολείο-κολλέγιο και να σπουδάσει κοινωνιολογία είχε τα μέσα. Μετά τον δέχτηκε το Frei Universität στο Βερολίνο, όπου και μετακόμισε για να το παρακολουθήσει. Αποφοίτησε με άριστα, δουλεύοντας συγχρόνως για να μην επιβαρύνει την οικογενειακή οικονομία.

Κυριάκος Ξυμητήρης

Κυριάκος Ξυμητήρης: Το ενδιαφέρον

Όμως κοιτούσε γύρω του, τι συμβαίνει στον κόσμο. Έβλεπε και ένιωθε ότι οι άνθρωποι υποφέρουν από αγωνία για την καθημερινότητα, για την οικονομική στενότητα, από την εκμετάλλευση των ισχυρότερων, από τον ρατσισμό από τον πόλεμο προ των πυλών, όλες αυτές τις μάστιγες που δυστυχώς δεν έχουν λείψει από τις ανθρώπινες κοινωνίες. Και για όλα αυτά πήρε θέση.

Επέλεξε να αγωνιστεί. Στήριζε ανθρώπους που είχαν προβλήματα υγείας, στέγης, μετανάστες για την προσαρμογή τους. Συμμετείχε σε συλλογικότητες, σε πορείες εναντίον του ρατσισμού, εναντίον του δικαίου του ισχυρότερου. Για τον Κυριάκο δεν υπήρχε το «εμείς» και «οι άλλοι», υπήρχε το μαζί. Επειδή πάντα του άρεσε να μαθαίνει, να διαβάζει, να πλαταίνει τον νου, «να συνδέει τις τελείες», και συζητώντας να φτάνει σε νέα συμπεράσματα, χωρίς όμως να γίνεται αδιάλλακτος και απόλυτος.

Κυριάκος Ξυμητήρης: Η απώλεια

Όμως τώρα δεν είναι πια κοντά μας. Η απώλειά του είναι για τον πατέρα του κι εμένα απύθμενη. Οι μέρες κυλάνε, οι στιγμές όμως σκαλώνουν. Παλεύουμε καθημερινά. Η ζωή μας χωρίστηκε στο πριν την Πέμπτη 31/10/2024, ώρα 14:40, και το μετά την Πέμπτη 31/10/2024, ώρα 14:40.

Αυτό που τώρα έχω στην καρδιά μου είναι η αγαπημένη του σύντροφος, το ταίρι του, η Μαριάννα. Γιατί μοιάζουν πολύ αυτά τα δύο παιδιά. Όπως ο Κυριάκος, έτσι και η Μαριάννα είναι σπάνιες ψυχές, έχουν ευαίσθητη ματιά, έχουν γνώσεις, αγάπη και ειλικρίνεια, και είναι ακούραστες παρουσίες όπου χρειάζονται. Με αξιοπρέπεια και συνέπεια.

Κυριάκος Ξυμητήρης

Κυριάκος Ξυμητήρης: Το δικαστήριο

Εδώ δεν ήρθα για να δικαστεί ο γιος. Είμαι εδώ για να σας δώσω την εικόνα του, και να νιώσετε την παρουσία του. Άλλωστε ανέλαβε τις ευθύνες του με τον υπέρτατο τρόπο. Αυτό το φως που και σε μας τους γονείς του έρχεται σαν αχτίδα και προσπαθεί να σκεπάσει τη ρωγμή του χρόνου. Είναι οι φίλοι του και οι φίλες του, οι σύντροφοί του και οι συντρόφισσές του, μια λέξη που έχει αναφερθεί με τόση καχυποψία.

Παιδιά που θα μπορούσαν να ζουν μια εύκολη, ανέμελη ζωή, αλλά αντ’ αυτής διαλέγουν να αγωνιστούν, να διεκδικήσουν, να νιώθουν τον πόνο του άλλου σαν δικό τους, και στέκονται πλάι-πλάι αλληλέγγυοι. Έτσι όπως ήταν και ο γιος μας. Είμαι καλά νιώθοντας ότι ο γιος μου έζησε και ζει πλήρης ανάμεσά τους. Κι έτσι η απουσία του γίνεται παρουσία.»

 

Διαβάστε τα ρεπορτάζ που έχουμε δημοσιεύσει

Μυτιλήνη

Μαυρόγυπας

ΕΣΥ

Σχετικά με τον Κυριάκο Ξυμητήρη

Σχετικά με το γεγονός



ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ Ο Γιάννης Φραγκούλης γεννήθηκε στην Αθήνα, το 1960, όπου τέλειωσε το εξατάξιο γυμνάσιο. Σπούδασε χημεία στον Καναδά, στο Μόντρεαλ (Quebec), στο Μόνκτον (New Brunswick) και στην Ορλεάνη (Γαλλία). Το 1989 σπούδασε φωτογραφία στην ΑΚΤΟ, στην Αθήνα. Παρακολούθησε σεμινάρια σημειωτικής, με το Δημήτρη Τσατσούλη (φωτογραφίας, λογοτεχνίας και θεάτρου), στο Ελληνοαμερικάνικο Κολλέγιο. Το 2009 τέλειωσε το Master in Arts, από το Middlesex University, με θέμα της διατριβής του, «Ο μύθος, μια αφηγηματική διακειμενικότητα». Το 1989 άρχισε να αρθρογραφεί και το 1990 ξεκίνησε να γράφει κριτικές κινηματογράφου. Το 1992 έγινε μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου, της οποίας έχει διατελέσει Πρόεδρος, και της FIPRESCI. Το 1994 έγινε μέλος του «Μικρό» (Σωματείο για την ταινία μικρού μήκους), στο οποίο ήταν Πρόεδρος για δύο θητείες. Το 2000 ξεκίνησε να διδάσκει σε σεμινάρια κινηματογράφου στην Ένωση Τεχνικών Κινηματογράφου και Τηλεόρασης (ΕΤΕΚΤ), στο «Μικρό», στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας, στο Μουσείο Κινηματογράφου, στο Μικρό Πολυτεχνείο, στη Σχολή Κινηματογράφου Λυκούργου Σταυράκου, στο δικό του χώρο και σε συνεργασία με τη filmfabrik Productions, στη Θεσσαλονίκη, όπου διδάσκει κινηματογράφο μέχρι σήμερα στο Κινηματογραφικό Εργαστήρι Fabula, το οποίο διευθύνει. Συμμετείχε στο στρογγυλό τραπέζι της FIPRESCI, στην Κωνσταντινούπολη και στη Φιλιππούπολη με θέμα τον βαλκανικό κινηματογράφο. Συμμετείχε σε κριτικές επιτροπές στα Κρατικά Βραβεία Ποιότητας και σε Φεστιβάλ, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Είναι επιστημονικός σύμβουλος του Εργαστηρίου Almakalma, το οποία ερευνά τον Ενιαίο Παραστατικό Χώρο (Performance). Κείμενά του έχουν δημοσιευτεί στην εφημερίδα Εξόρμηση, στην οποία ήταν υπεύθυνος του πολιτιστικού τμήματος, στην Αθηναϊκή, στη Νίκη, στο Μανδραγόρα, στην Ουτοπία, στη Σύγχρονη Εκπαίδευση, στον κατάλογο του Φεστιβάλ της Λάρισας, στη Γραφή, στο Κ.ΛΠ., στο Ριζοσπάστη και στο Αλμανάκ της ΠΕΚΚ. Ίδρυσε το περιοδικό «αντι-Κινηματογράφος», στο οποίο ήταν διευθυντής σύνταξης, το 1992, το περιοδικό «Κινηματογράφος και Επικοινωνία», στο οποίο ήταν διευθυντής, το 2000. Επιμελήθηκε και συνπαρουσίασε, μαζί με τον Κώστα Σταματόπουλο, την εκπομπή «Cineπλάνο», στο 902TV, από το 2008 έως το 2009. Ήταν υπεύθυνος για τους διαδικτυακούς τόπους www.cinemainfo.gr και www.theaterinfo.gr. Ίδρυσε και διεύθυνε το greeceactuality.wordpress.com. και τώρα διευθύνει και αρθρογραφεί στα www.filmandtheater.gr και www.thessalonikinfo.gr. Έχει μεταφράσει το βιβλίο του Jean Mitry, «Ο ρυθμός και η μουσική στον κινηματογράφο», έχει γράψει τα βιβλία «Η κωμωδία στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο», εκδ. Έλευσις, το 2006, «Τι είναι ο κινηματογράφος;», εκδ. Κέντρο Πολιτιστικών Μελετών (σειρά νεανική Βιβλιοθήκη) και «Κώστας Φέρρης», εκδ. της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών. Έχει οργανώσει διάφορες εκδηλώσεις στην Ελλάδα, όπως το Αφιέρωμα στον Παλαιστινιακό Κινηματογράφο, το 2002, την Εβδομάδα Κλασικού Ιαπωνικού Κινηματογράφου και την Εβδομάδα Σύγχρονου Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, το 2002, ως μέλος της Π.Ε.Κ.Κ. Ήταν καλλιτεχνικός διευθυντής του Πανοράματος Νέων Δημιουργών, στο Ε.Κ.Θ., στη Θεσσαλονίκη, και ιδρυτής της Κινηματογραφικής Λέσχης Solaris, η οποία δραστηριοποιείται πλέον στη Θεσσαλονίκη. Διευθύνει το Αφηγηματικό Εργαστήριο Fabula, που ερευνά τον Ενιαίο Παραστατικό Χώρο. Έχει σκηνοθετήσει τρείς ταινίες μικρού μήκους, οι δύο πτυχιακές για το Master στο πανεπιστήμιο Middlesex, και την ταινία-ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους, «Η αγία της αρχαίας Μαντινείας». ΦΙΛΜΟΓΡΑΦΙΑ «Μέσα από τις βιτρίνες», 8΄, 2009, σκηνοθεσία «Nafasz», 7΄, 2009, σκηνοθεσία «Η αγία της αρχαίας Μαντινείας», 50΄, 2010, ντοκιμαντέρ, σκηνοθεσία «Στιγμή απολιθωμένη», 31΄, 2010, ντοκιμαντέρ, σκηνοθεσία «Η τελευταία λατέρνα», 6΄, 2010, σεναριακή επιμέλεια «Το κλειδί της επιστροφής», 13΄, 2015, σεναριακή επιμέλεια «Το συρματόπλεγμα», 19΄, 2015, σεναριακή επιμέλεια «Στο Τσινάρι», 7΄, 2017, σκηνοθεσία «Sotos, ζωγράφος αει…πράγμων», 2020, 97΄, σκηνοθεσία-φωτογραφία ΒΙΒΛΙΑ «Ο ρυθμός και η μουσική στον κινηματογράφο», του Jean Mitry, μετάφραση, εκδ. Entracte και Σύγχρονη Εκπαίδευση, Αθήνα, 2001 «Τι είναι ο κινηματογράφος;», εκδ. Κέντρο Πολιτιστικών Μελετών, Αθήνα, 2004 «Κώστας Φέρρης», εκδ. Εταιρεία Ελλήνων Σκηνοθετών, Αθήνα 2004 «Η κωμωδία στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο», εκδ. Έλευσις, Τρίπολη, 2006


Copyritght 2022 Thessalonikinfo / All rights reserved