Κυβέρνηση απατεώνων

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΑΠΑΤΕΩΝΩΝ

ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΚΗ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ;

Κυβέρνηση απατεώνων: γράφει ο Γιάννης Φραγκούλης

Βλέπουμε κάθε μέρα γκάφες που κάνει η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Είναι λογικό κάποιος να πει ότι αυτός, σαν πρωθυπουργός, και οι υπουργοί του είναι βλάκες. Είναι όμως; Μήπως αυτή η λογική είναι υπεραπλουστευτική; Δεν είναι πιθανόν εκφράζοντας την απαξίωσή μας στην ευφυΐα αυτών που κυβερνούν, να μη βλέπουμε το μέγεθος του προβλήματος; Νομίζω ότι άλλο είναι το μεγάλο θέμα.

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΑΠΑΤΕΩΝΩΝ: ΕΝΑ ΛΟΓΙΚΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Ας πάρουμε σα δεδομένο ότι αυτή η κυβέρνηση έχει καταφέρει να φέρει τα πάνω κάτω σε μία χώρα που προσπάθησε να βρεθεί σε τροχιά ανάπτυξης. Βέβαια, αυτή η ανάπτυξη, πριν την κυβέρνηση Μητσοτάκη, δεν είχε στρατηγικό βάθος, άρα δεν μπορείς να την πεις αναπτυξιακή λογική. Αντίθετα, η κυβέρνηση Μητσοτάκη βασίζεται κατά το πλείστον στην επιρροή του κόσμου. Στο να παρουσιάζει το άσπρο μαύρο, να αλλοιώνει την εικόνα της πραγματικότητας και να δείχνει τα θέματα έτσι όπως θέλει. Ποιος, άραγε, βλάκας θα μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο;

«Κυβέρνηση απατεώνων: ο χαρακτηρισμός

«απατεώνες» είναι  πιο κοντά στην πραγματικότητα.»

Κατά συνέπεια δεν μπορούμε να μιλάμε για βλάκες. Άλλο χαρακτηρισμό θα πρέπει να δώσουμε. Το να καταφέρεις να επηρεάσεις τον κόσμο και, σε γενικές γραμμές, να το φέρεις στο μέρος σου, μόνο ανικανότητα δεν είναι. Άρα ο χαρακτηρισμός «βλάκας» δεν ευσταθεί. Θα πρέπει να δούμε το θέμα πιο αναλυτικά για να καταφέρουμε να σχηματίσουμε μία εικόνα. Μέσα σε αυτή, είναι αυτονόητο, ότι υπάρχει ο κόσμος που ψηφίζει και δέχεται αυτές τις απόψεις. Μόνο σε αυτή την περίπτωση θα έχουμε την εικόνα μιας χώρας που, όντως, οδεύει προς την καταστροφή.

Αυτός που θέλει να ξεγελάσει τον άλλο λέγεται απατεώνας. Άρα ο χαρακτηρισμός «απατεώνες» είναι  πιο κοντά στην πραγματικότητα. Ένας τέτοιος δεν μπορεί να είναι βλάκας ή ηλίθιος. Αντίθετα έχει την ικανότητα να φέρνει τον κόσμο προς το μέρος του, να πείθει και να ακολουθεί μια πολιτική που το συμφέρει. Εδώ βλέπουμε το δικό του συμφέρον. Κατά συνέπεια, θα πρέπει να δείξουμε ποιο είναι αυτό που το συμφέρει, τι, στην πραγματικότητα, αποσκοπά, τι θέλει να κερδίσει. Έτσι θα έχει ολοκληρωθεί ένας μέρος του παζλ. Αυτό που περιβάλλει αυτή την εικόνα είναι το φόντο: το κοινό.

Κυβέρνηση απατεώνων

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΑΠΑΤΕΩΝΩΝ: Ο ΚΟΣΜΟΣ ΠΟΥ ΨΗΦΙΖΕΙ

Είναι πολύ εύκολο επίσης να πούμε ότι η πλειοψηφία του εκλογικού κοινού είναι τρελοί. Το είχε πει ο λεγόμενος εθνάρχης, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, έχει αναφερθεί και στην εφημερίδα «Καθημερινή». Εκτός όμως από μια αισχρή σκέψη, έχουμε να κάνουμε με μία ακόμα υπεραπλούστευση της πραγματικότητας.

«Κυβέρνηση απατεώνων: η απαξίωση του εκλογικού

σώματος μας οδηγεί σε έναν επικίνδυνο δρόμο.»

Θα ήταν πιο σωστό να δούμε αυτούς τους μηχανισμούς που μπορούν να μετατρέψουν ένα έθνος που έχει καταφέρει πολλά στην Ιστορία του σε μια άβουλη μάζα. Αυτό θα ήταν μια διδαχή σε αυτούς να μην πέσουν ξανά στην ίδια παγίδα. Ακόμη, θα μας έδειχνε πως καθοδηγείται η μάζα, στην προκειμένη περίπτωση, ποιοι είναι αυτοί οι μηχανισμοί και, τελικά, πως μπορούμε να τους καταστήσουμε αδρανείς. Θα ήταν μία άμυνα για αυτόν που δε θέλει να είναι πια θύμα.

Εκτός των άλλων, η απαξίωση του εκλογικού σώματος μας οδηγεί σε έναν επικίνδυνο δρόμο. Φτάνουμε στο χώρο του ολοκληρωτισμού. Εκεί που ο φασισμός και δικτατορικά καθεστώτα ριζώνουν και καταφέρνουν να μηδενίσουν την ελευθερία του λαού. Ποια ελευθερία όμως; Τι σημαίνει ακριβώς ελευθερία; Υπάρχουν σχολές στη φιλοσοφία που δίνουν το δικό τους ορισμό για την ελευθερία. Έχουμε, λοιπόν, ένα εργαλείο για να μπορέσουμε να κάνουμε την ανάλυσή μας. Ξέρουμε από πού θα ξεκινήσουμε.

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΑΠΑΤΕΩΝΩΝ: ΠΩΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙΤΑΙ Η ΠΕΙΘΩ

Είναι πολύ ενδιαφέρον να δούμε πως μπορεί κάποιος να πείσει έναν άλλο για να κάνει ο δεύτερος αυτό ακριβώς που θέλει ο πρώτος. Έχουμε, λοιπόν, ένα παιχνίδι ρόλων. Ας πούμε ένα θέατρο. Η λύση του είναι αυτή που έχουμε σχεδιάσει, όχι η κάθαρση, αν όλα πάνε καλά, όπως τα έχουμε σχεδιάσει.

«Κυβέρνηση απατεώνων: Να λειτουργήσει

η κρίση μας και να δημιουργήσει τους αμυντικούς μηχανισμούς.»

Όπως στο θέατρο, έτσι και εδώ υπάρχουν οι οδηγίες από το σενάριο και το σκηνοθέτη. Από αυτόν που έχει κάνει το γενικό σχεδιασμό και από εκείνο που συντονίζει την κατάσταση. Όπως και στα θεάματα, μία γραμμική αφήγηση κουράζει, άρα χρειάζονται ανατροπές που θα αναζωπυρώνουν το ενδιαφέρον του κοινού, σε αυτή την περίπτωση του κοινού που λειτουργεί σα μάζα. Δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε ότι υπάρχουν σύμβολα και συμβολικές καταστάσεις που λειτουργούν έτσι ώστε αυτοί που θέλουμε να επηρεάσουμε να κάνουν αυτό που θέλουμε, πιστεύοντας ότι είναι δική τους απόφαση.

Κυβέρνηση απατεώνων

Μιλάμε για την ψυχολογία των μαζών και τη θεωρία της αφήγησης, τους μύθους και την Ιστορία που μας διδάσκουν πως μπορούμε να λειτουργήσουμε. Μπορούν, επίσης, να μας διδάξουν πως θα καταφέρουμε να αποφύγουμε τις «κακοτοπιές», να μην πέσουμε στις παγίδες που μας στήνουν. Να λειτουργήσει η κρίση μας και να δημιουργήσει τους αμυντικούς μηχανισμούς που θα αποτρέψουν ένα ενδεχόμενο δυσάρεστο για αυτή την ομάδα των ανθρώπων που συζητάμε.

Δεν είναι μία εύκολη κουβέντα. Επίσης, δεν είναι αδύνατον να βρούμε μία λύση. Το πιο σωστό, θα λέγαμε, να προτείνουμε μία λύση, γιατί μόνο έτσι μπορούμε να λειτουργήσουμε εντελώς δημοκρατικά. Αυτό το τελευταίο είναι το πιο δύσκολο: να δούμε και να προτείνουμε μία δημοκρατική διαδικασία. Ακόμη, να μην είμαστε εμείς οι αυθεντίες ή οι αυθεντίες, αλλά αυτοί που απλά προτείνουν και βάζουν το θέμα στο τραπέζι της κουβέντας. Μία κοινωνική διαδικασία που δεν έχει ξεκινήσει στη νεοελληνική κοινωνία.

 

Διαβάστε τα άρθρα πολιτικής ανάλυσης

Δείτε τα βίντεο που έχουμε παράξει

 

Μοιρολατρία



ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ Ο Γιάννης Φραγκούλης γεννήθηκε στην Αθήνα, το 1960, όπου τέλειωσε το εξατάξιο γυμνάσιο. Σπούδασε χημεία στον Καναδά, στο Μόντρεαλ (Quebec), στο Μόνκτον (New Brunswick) και στην Ορλεάνη (Γαλλία). Το 1989 σπούδασε φωτογραφία στην ΑΚΤΟ, στην Αθήνα. Παρακολούθησε σεμινάρια σημειωτικής, με το Δημήτρη Τσατσούλη (φωτογραφίας, λογοτεχνίας και θεάτρου), στο Ελληνοαμερικάνικο Κολλέγιο. Το 2009 τέλειωσε το Master in Arts, από το Middlesex University, με θέμα της διατριβής του, «Ο μύθος, μια αφηγηματική διακειμενικότητα». Το 1989 άρχισε να αρθρογραφεί και το 1990 ξεκίνησε να γράφει κριτικές κινηματογράφου. Το 1992 έγινε μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου, της οποίας έχει διατελέσει Πρόεδρος, και της FIPRESCI. Το 1994 έγινε μέλος του «Μικρό» (Σωματείο για την ταινία μικρού μήκους), στο οποίο ήταν Πρόεδρος για δύο θητείες. Το 2000 ξεκίνησε να διδάσκει σε σεμινάρια κινηματογράφου στην Ένωση Τεχνικών Κινηματογράφου και Τηλεόρασης (ΕΤΕΚΤ), στο «Μικρό», στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας, στο Μουσείο Κινηματογράφου, στο Μικρό Πολυτεχνείο, στη Σχολή Κινηματογράφου Λυκούργου Σταυράκου, στο δικό του χώρο και σε συνεργασία με τη filmfabrik Productions, στη Θεσσαλονίκη, όπου διδάσκει κινηματογράφο μέχρι σήμερα στο Κινηματογραφικό Εργαστήρι Fabula, το οποίο διευθύνει. Συμμετείχε στο στρογγυλό τραπέζι της FIPRESCI, στην Κωνσταντινούπολη και στη Φιλιππούπολη με θέμα τον βαλκανικό κινηματογράφο. Συμμετείχε σε κριτικές επιτροπές στα Κρατικά Βραβεία Ποιότητας και σε Φεστιβάλ, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Είναι επιστημονικός σύμβουλος του Εργαστηρίου Almakalma, το οποία ερευνά τον Ενιαίο Παραστατικό Χώρο (Performance). Κείμενά του έχουν δημοσιευτεί στην εφημερίδα Εξόρμηση, στην οποία ήταν υπεύθυνος του πολιτιστικού τμήματος, στην Αθηναϊκή, στη Νίκη, στο Μανδραγόρα, στην Ουτοπία, στη Σύγχρονη Εκπαίδευση, στον κατάλογο του Φεστιβάλ της Λάρισας, στη Γραφή, στο Κ.ΛΠ., στο Ριζοσπάστη και στο Αλμανάκ της ΠΕΚΚ. Ίδρυσε το περιοδικό «αντι-Κινηματογράφος», στο οποίο ήταν διευθυντής σύνταξης, το 1992, το περιοδικό «Κινηματογράφος και Επικοινωνία», στο οποίο ήταν διευθυντής, το 2000. Επιμελήθηκε και συνπαρουσίασε, μαζί με τον Κώστα Σταματόπουλο, την εκπομπή «Cineπλάνο», στο 902TV, από το 2008 έως το 2009. Ήταν υπεύθυνος για τους διαδικτυακούς τόπους www.cinemainfo.gr και www.theaterinfo.gr. Ίδρυσε και διεύθυνε το greeceactuality.wordpress.com. και τώρα διευθύνει και αρθρογραφεί στα www.filmandtheater.gr και www.thessalonikinfo.gr. Έχει μεταφράσει το βιβλίο του Jean Mitry, «Ο ρυθμός και η μουσική στον κινηματογράφο», έχει γράψει τα βιβλία «Η κωμωδία στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο», εκδ. Έλευσις, το 2006, «Τι είναι ο κινηματογράφος;», εκδ. Κέντρο Πολιτιστικών Μελετών (σειρά νεανική Βιβλιοθήκη) και «Κώστας Φέρρης», εκδ. της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών. Έχει οργανώσει διάφορες εκδηλώσεις στην Ελλάδα, όπως το Αφιέρωμα στον Παλαιστινιακό Κινηματογράφο, το 2002, την Εβδομάδα Κλασικού Ιαπωνικού Κινηματογράφου και την Εβδομάδα Σύγχρονου Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, το 2002, ως μέλος της Π.Ε.Κ.Κ. Ήταν καλλιτεχνικός διευθυντής του Πανοράματος Νέων Δημιουργών, στο Ε.Κ.Θ., στη Θεσσαλονίκη, και ιδρυτής της Κινηματογραφικής Λέσχης Solaris, η οποία δραστηριοποιείται πλέον στη Θεσσαλονίκη. Διευθύνει το Αφηγηματικό Εργαστήριο Fabula, που ερευνά τον Ενιαίο Παραστατικό Χώρο. Έχει σκηνοθετήσει τρείς ταινίες μικρού μήκους, οι δύο πτυχιακές για το Master στο πανεπιστήμιο Middlesex, και την ταινία-ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους, «Η αγία της αρχαίας Μαντινείας». ΦΙΛΜΟΓΡΑΦΙΑ «Μέσα από τις βιτρίνες», 8΄, 2009, σκηνοθεσία «Nafasz», 7΄, 2009, σκηνοθεσία «Η αγία της αρχαίας Μαντινείας», 50΄, 2010, ντοκιμαντέρ, σκηνοθεσία «Στιγμή απολιθωμένη», 31΄, 2010, ντοκιμαντέρ, σκηνοθεσία «Η τελευταία λατέρνα», 6΄, 2010, σεναριακή επιμέλεια «Το κλειδί της επιστροφής», 13΄, 2015, σεναριακή επιμέλεια «Το συρματόπλεγμα», 19΄, 2015, σεναριακή επιμέλεια «Στο Τσινάρι», 7΄, 2017, σκηνοθεσία «Sotos, ζωγράφος αει…πράγμων», 2020, 97΄, σκηνοθεσία-φωτογραφία ΒΙΒΛΙΑ «Ο ρυθμός και η μουσική στον κινηματογράφο», του Jean Mitry, μετάφραση, εκδ. Entracte και Σύγχρονη Εκπαίδευση, Αθήνα, 2001 «Τι είναι ο κινηματογράφος;», εκδ. Κέντρο Πολιτιστικών Μελετών, Αθήνα, 2004 «Κώστας Φέρρης», εκδ. Εταιρεία Ελλήνων Σκηνοθετών, Αθήνα 2004 «Η κωμωδία στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο», εκδ. Έλευσις, Τρίπολη, 2006


'ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΑΠΑΤΕΩΝΩΝ' has no comments

Be the first to comment this post!

Would you like to share your thoughts?

Your email address will not be published.

Copyritght 2021 Thessalonikinfo / All rights reserved