Νέες ταινίες

ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 30/4/2026

Νέες ταινίες: γράφει ο Γιάννης Ιωαννίδης

Έξι διαφορετικές ταινίες βγαίνουν αυτή την εβδομάδα. Αυτή τη φορά υπάρχει μεγάλη ποικιλία για τους θεατές. Ταινίες τρόμου, πολιτικό ντοκιμαντέρ, κοινωνική σάτιρα, παιδική ταινία, συναισθηματική τραγωδία είναι στο «καλάθι» των ταινιών που προτείνονται για θέαση. Ας τα δούμε όμως αναλυτικά τις ταινίες που προβάλλονται στην Ελλάδα αυτή την εβδομάδα.

Νέες ταινίες: Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΦΟΡΑΕΙ ΠΡΑΝΤΑ 2

THE DEVIL WEARS PRADA 2

Ο διάβολος επέστρεψε και φοράει ό,τι θέλει… το 2026. Το Big Apple μετατράπηκε επίσημα σε Runway Central στις 20 Απριλίου, καθώς η παγκόσμια πρεμιέρα του «Ο διάβολος φοράει πράντα 2» κατέλαβε το Lincoln Center. Η Meryl Streep, η Anne Hathaway, η Emily Blunt και ο Stanley Tucci επανενώθηκαν στο κόκκινο χαλί, τόσο λαμπεροί όσο θα περίμενε κανείς.

Η πρώτη ετυμηγορία για το «Ο διάβολος φοράει πράντα 2» είναι γεγονός, και όπως λένε οι κριτικές, πρόκειται για μια καθαρή, σίγουρη, απολαυστική επιστροφή, όχι για μια προσπάθεια να γίνει κάτι εντελώς νέο. Οι κριτικοί από τις πρώτες προβολές συμφωνούν ότι η Meryl Streep και η Anne Hathaway επιστρέφουν στους ρόλους της Miranda Priestly και της Andy Sachs με ευκολία, φέρνοντας την ίδια κοφτερή ενέργεια που έκανε την αρχική ταινία τόσο αξέχαστη.

Διαβάστε περισσότερα για την ταινία: αναλυτικό ρεπορτάζ, το τρέιλερ, αναλυτικά οι συντελεστές της, συνέντευξη για την ταινία, ξεκινήστε από εδώ.

Νέες ταινίες: Κος ΚΑΝΕΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΠΟΥΤΙΝ

Mr. NOBODY AGAINST PUTIN

Το μαχητικό και μαύρου χιούμορ στο ντοκιμαντέρ «Κος Κανένας εναντίον Πούτιν» αναδεικνύει τον παραλογισμό της ρωσικής προπαγανδιστικής μηχανής. Πρόκειται για μια μοναδική ματιά στη ζωή στη Ρωσία υπό τον Πούτιν, όπου μια νέα γενιά προετοιμάζεται για έναν αντιδραστικό μιλιταρισμό.

Κάπου στην αρχή του ντοκιμαντέρ, υπάρχει μια σύντομη συλλογή από αποσπάσματα στο YouTube από Δυτικούς vlogger που επισκέπτονται το Καραμπάς, μια απομακρυσμένη πόλη στα ρωσικά Ουράλια, γνωστή για τη βαριά βιομηχανία χαλκού της. Με μια δόση εντυπωσιοθηρίας, τα βίντεο μιλούν για την «πιο τοξική πόλη στον κόσμο», όπου η δυσοσμία είναι ανυπόφορη και το κύριο τουριστικό αξιοθέατο είναι ένα βουνό που έχει μαυρίσει από την ατμοσφαιρική ρύπανση.

Διαβάστε περισσότερα για την ταινία: αναλυτικό ρεπορτάζ, το τρέιλερ, αναλυτικά οι συντελεστές της, συνέντευξη για την ταινία, ξεκινήστε από εδώ.

Νέες ταινίες: Ο ΑΡΧΗΓΟΣ

KAPITAN

Ο Ισά ζει στην πτέρυγα των παιδιών με καρκίνο. Το όνειρο του είναι να γίνει αρχηγός στην εθνική ομάδα ποδοσφαίρου. Ο αγαπημένος του παίκτης ανταποκρίνεται στις κλήσεις του, αλλά μέχρι να συμβεί η μεγάλη συνάντησή τους, παραμένει ο αναμφισβήτητος αρχηγός στο νοσοκομείο. Είναι η κινητήριος δύναμη για όλα τα παιδιά που βρίσκονται εκεί, «αδερφός» για την μικρή Παρβανέ που θέλει να δει τη θάλασσα πριν απειληθεί η όρασή της από μια δύσκολη επέμβαση, η ψυχή κάθε μικρής ή μεγάλης ξέφρενης, ονειρικής στιγμής που ζουν σε μια λανθάνουσα συγκυρία «ευτυχισμένης» καθημερινότητας.

Στο περιθώριο της ζωής του Ισά μέσα στο νοσοκομείο, ο πατέρας του, που δεν καταφέρνει να του μιλήσει, να τον παρηγορήσει, να τον βοηθήσει. Μεταμορφώνεται σε κλόουν που δίνει χαρά στα παιδιά, χωρίς κανείς να γνωρίζει την ταυτότητα του. Και έτσι έρχεται πιο κοντά στον Ισά, προσπαθώντας να καταλάβει την πραγματική του κατάσταση, τη ζωή του που δεν είναι μόνο η ασθένεια, αλλά τα όνειρα που έχει, τους φίλους που προσέχει, τη ζωή που συνεχίζεται κόντρα σε κάθε πρόβλεψη.

Διαβάστε περισσότερα για την ταινία: αναλυτικό ρεπορτάζ, το τρέιλερ, αναλυτικά οι συντελεστές της, συνέντευξη για την ταινία, ξεκινήστε από εδώ.

Νέες ταινίες: OMAHA

Όσοι παρακολουθούν τακτικά το Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Sundance γνωρίζουν ότι προσελκύει ένα συγκεκριμένο είδος ανεξάρτητης ταινίας με επαναλαμβανόμενες ευαισθησίες. Το «Omaha», του Cole Webley (που έκανε πρεμιέρα στο Sundance το 2025 και σύντομα θα προβληθεί στους κινηματογράφους), λειτουργεί ως χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού που το φεστιβάλ κάνει καλύτερα -για καλό ή για κακό-. Δηλαδή, ένα πορτρέτο μιας οικογένειας ή ενός ατόμου που βρίσκεται σε δύσκολη θέση και προσπαθεί να τα βγάλει πέρα, πιθανότατα κάπου στη μικροαστική ή αγροτική Αμερική, καθώς αντιμετωπίζει εξωτερικές ή υπαρξιακές αντιξοότητες -με λίγη μελαγχολική indie κιθάρα για γεύση-.

Η ταινία του Webley είναι ακριβώς αυτό: ένα road trip που επικεντρώνεται σε μια οικογένεια καθώς μετακομίζει από το κατασχεμένο σπίτι της προς την ομώνυμη πόλη της Νεμπράσκα. Μπορεί κανείς να διαβάσει το «Omaha» ως μια μορφή άβαταρ για τις οικογένειες χαμηλού εισοδήματος σε όλη την Αμερική, αλλά το σενάριο του Robert Machoian είναι είτε ασαφές είτε αόριστο στο μεγαλύτερο μέρος της σύντομης διάρκειάς του. Ακόμη και ο πρωταγωνιστικός χαρακτήρας του John Magaro αναφέρεται απλώς ως «Dad» -αν και αυτό από μόνο του δεν αποτελεί δείκτη ποιότητας.

Διαβάστε περισσότερα για την ταινία: αναλυτικό ρεπορτάζ, το τρέιλερ, αναλυτικά οι συντελεστές της, συνέντευξη για την ταινία, ξεκινήστε από εδώ.

Νέες ταινίες: DOLLY

Το «Dolly» μοιάζει με παγίδα. Καθώς το υποείδος του slasher γίνεται ολοένα και πιο αφηρημένο και εξαρτημένο από ευφάνταστα, υψηλής σύλληψης τεχνάσματα, είναι εύκολο να πέσεις στη ρητορική του γέρου στην κουνιστή καρέκλα που νοσταλγεί τα βασικά. «Οι ταινίες τρόμου παλιά ήταν σκληρές και βρώμικες, όχι αυτά τα γυαλιστερά μετα-κόλπα», μπορεί να γκρινιάξει ο απογοητευμένος φαν. Και, για να είμαστε δίκαιοι, ο φόρος τιμής του Rod Blackhurst στη δεκαετία του 1970, γρήγορος και τραχύς, έχει στιγμές που είναι πράγματι σκληρές και βρώμικες. Η παγίδα είναι ότι αυτές οι στιγμές, όσο ικανοποιητικές κι αν είναι, δεν αρκούν για να στηρίξουν ολόκληρη την ταινία. Αλλά κάνουν όποιον το επισημαίνει να μοιάζει αμήχανος.

Το «Dolly» προετοιμάζει τους θεατές για μια εμπειρία που τελικά δεν μπορεί να προσφέρει, κυρίως λόγω μικρών πράξεων αυτοϋπονόμευσης. Η ταινία είναι γυρισμένη σε 16mm για μια απτή, κοκκώδη grindhouse αισθητική, για παράδειγμα, αλλά ο Blackhurst χαλάει την ψευδαίσθηση με λήψεις από drone που δεν θα ήταν δυνατόν να υπάρξουν σε μια παλιά exploitation ταινία. Έπειτα υπάρχει η βία, που ξεκινά με μια σοκαριστική και γραφική πράξη ακρωτηριασμού, αλλά στη συνέχεια καταλήγει σε μια σειρά από ολοένα και πιο αδύναμες επαναλήψεις.

Διαβάστε περισσότερα για την ταινία: αναλυτικό ρεπορτάζ, το τρέιλερ, αναλυτικά οι συντελεστές της, συνέντευξη για την ταινία, ξεκινήστε από εδώ.

Νέες ταινίες: ΤΡΙΧΕΣ ΚΑΤΣΑΡΕΣ

CURLY BURLY

Τα τρόλ Krolle Bolle γεννήθηκαν ως παιδικό παραμύθι στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Έγιναν σύμβολο του νησιού Μπόρνχολμ της Δανίας. To σκανδαλιάρικο τρολ Ρούλης Κατσαρούλης ζει ασφαλές κάτω από το έδαφος στο ειδυλλιακό νησί του Μπόρνχολμ μαζί με την οικογένειά του και όλα τα άλλα τρολ. Ταινία παιδική μεταγλωττισμένη.

Ζώντας υπόγεια στο νησί Μπόρνχολμ μαζί με την οικογένειά του και τα υπόλοιπα τρολ, ένας νεαρός μεγαλώνει σε έναν κόσμο όπου η ζωή είναι αυστηρά οργανωμένη και διέπεται από κανόνες. Στο νησί, η ζωή είναι γεμάτη από διασκεδαστικές πτήσεις με νυχτερίδες, πάρτι σε σπηλιές, αλλά και πάρα πολλούς κανόνες.

Διαβάστε περισσότερα για την ταινία: αναλυτικό ρεπορτάζ, το τρέιλερ, αναλυτικά οι συντελεστές της, συνέντευξη για την ταινία, ξεκινήστε από εδώ.

 

 

Διαβάστε τα άρθρα για τον κινηματογράφο που έχουμε δημοσιεύσει

Συγκίνηση

Νέες ταινίες



ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ Ο Γιάννης Φραγκούλης γεννήθηκε στην Αθήνα, το 1960, όπου τέλειωσε το εξατάξιο γυμνάσιο. Σπούδασε χημεία στον Καναδά, στο Μόντρεαλ (Quebec), στο Μόνκτον (New Brunswick) και στην Ορλεάνη (Γαλλία). Το 1989 σπούδασε φωτογραφία στην ΑΚΤΟ, στην Αθήνα. Παρακολούθησε σεμινάρια σημειωτικής, με το Δημήτρη Τσατσούλη (φωτογραφίας, λογοτεχνίας και θεάτρου), στο Ελληνοαμερικάνικο Κολλέγιο. Το 2009 τέλειωσε το Master in Arts, από το Middlesex University, με θέμα της διατριβής του, «Ο μύθος, μια αφηγηματική διακειμενικότητα». Το 1989 άρχισε να αρθρογραφεί και το 1990 ξεκίνησε να γράφει κριτικές κινηματογράφου. Το 1992 έγινε μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου, της οποίας έχει διατελέσει Πρόεδρος, και της FIPRESCI. Το 1994 έγινε μέλος του «Μικρό» (Σωματείο για την ταινία μικρού μήκους), στο οποίο ήταν Πρόεδρος για δύο θητείες. Το 2000 ξεκίνησε να διδάσκει σε σεμινάρια κινηματογράφου στην Ένωση Τεχνικών Κινηματογράφου και Τηλεόρασης (ΕΤΕΚΤ), στο «Μικρό», στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας, στο Μουσείο Κινηματογράφου, στο Μικρό Πολυτεχνείο, στη Σχολή Κινηματογράφου Λυκούργου Σταυράκου, στο δικό του χώρο και σε συνεργασία με τη filmfabrik Productions, στη Θεσσαλονίκη, όπου διδάσκει κινηματογράφο μέχρι σήμερα στο Κινηματογραφικό Εργαστήρι Fabula, το οποίο διευθύνει. Συμμετείχε στο στρογγυλό τραπέζι της FIPRESCI, στην Κωνσταντινούπολη και στη Φιλιππούπολη με θέμα τον βαλκανικό κινηματογράφο. Συμμετείχε σε κριτικές επιτροπές στα Κρατικά Βραβεία Ποιότητας και σε Φεστιβάλ, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Είναι επιστημονικός σύμβουλος του Εργαστηρίου Almakalma, το οποία ερευνά τον Ενιαίο Παραστατικό Χώρο (Performance). Κείμενά του έχουν δημοσιευτεί στην εφημερίδα Εξόρμηση, στην οποία ήταν υπεύθυνος του πολιτιστικού τμήματος, στην Αθηναϊκή, στη Νίκη, στο Μανδραγόρα, στην Ουτοπία, στη Σύγχρονη Εκπαίδευση, στον κατάλογο του Φεστιβάλ της Λάρισας, στη Γραφή, στο Κ.ΛΠ., στο Ριζοσπάστη και στο Αλμανάκ της ΠΕΚΚ. Ίδρυσε το περιοδικό «αντι-Κινηματογράφος», στο οποίο ήταν διευθυντής σύνταξης, το 1992, το περιοδικό «Κινηματογράφος και Επικοινωνία», στο οποίο ήταν διευθυντής, το 2000. Επιμελήθηκε και συνπαρουσίασε, μαζί με τον Κώστα Σταματόπουλο, την εκπομπή «Cineπλάνο», στο 902TV, από το 2008 έως το 2009. Ήταν υπεύθυνος για τους διαδικτυακούς τόπους www.cinemainfo.gr και www.theaterinfo.gr. Ίδρυσε και διεύθυνε το greeceactuality.wordpress.com. και τώρα διευθύνει και αρθρογραφεί στα www.filmandtheater.gr και www.thessalonikinfo.gr. Έχει μεταφράσει το βιβλίο του Jean Mitry, «Ο ρυθμός και η μουσική στον κινηματογράφο», έχει γράψει τα βιβλία «Η κωμωδία στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο», εκδ. Έλευσις, το 2006, «Τι είναι ο κινηματογράφος;», εκδ. Κέντρο Πολιτιστικών Μελετών (σειρά νεανική Βιβλιοθήκη) και «Κώστας Φέρρης», εκδ. της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών. Έχει οργανώσει διάφορες εκδηλώσεις στην Ελλάδα, όπως το Αφιέρωμα στον Παλαιστινιακό Κινηματογράφο, το 2002, την Εβδομάδα Κλασικού Ιαπωνικού Κινηματογράφου και την Εβδομάδα Σύγχρονου Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, το 2002, ως μέλος της Π.Ε.Κ.Κ. Ήταν καλλιτεχνικός διευθυντής του Πανοράματος Νέων Δημιουργών, στο Ε.Κ.Θ., στη Θεσσαλονίκη, και ιδρυτής της Κινηματογραφικής Λέσχης Solaris, η οποία δραστηριοποιείται πλέον στη Θεσσαλονίκη. Διευθύνει το Αφηγηματικό Εργαστήριο Fabula, που ερευνά τον Ενιαίο Παραστατικό Χώρο. Έχει σκηνοθετήσει τρείς ταινίες μικρού μήκους, οι δύο πτυχιακές για το Master στο πανεπιστήμιο Middlesex, και την ταινία-ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους, «Η αγία της αρχαίας Μαντινείας». ΦΙΛΜΟΓΡΑΦΙΑ «Μέσα από τις βιτρίνες», 8΄, 2009, σκηνοθεσία «Nafasz», 7΄, 2009, σκηνοθεσία «Η αγία της αρχαίας Μαντινείας», 50΄, 2010, ντοκιμαντέρ, σκηνοθεσία «Στιγμή απολιθωμένη», 31΄, 2010, ντοκιμαντέρ, σκηνοθεσία «Η τελευταία λατέρνα», 6΄, 2010, σεναριακή επιμέλεια «Το κλειδί της επιστροφής», 13΄, 2015, σεναριακή επιμέλεια «Το συρματόπλεγμα», 19΄, 2015, σεναριακή επιμέλεια «Στο Τσινάρι», 7΄, 2017, σκηνοθεσία «Sotos, ζωγράφος αει…πράγμων», 2020, 97΄, σκηνοθεσία-φωτογραφία ΒΙΒΛΙΑ «Ο ρυθμός και η μουσική στον κινηματογράφο», του Jean Mitry, μετάφραση, εκδ. Entracte και Σύγχρονη Εκπαίδευση, Αθήνα, 2001 «Τι είναι ο κινηματογράφος;», εκδ. Κέντρο Πολιτιστικών Μελετών, Αθήνα, 2004 «Κώστας Φέρρης», εκδ. Εταιρεία Ελλήνων Σκηνοθετών, Αθήνα 2004 «Η κωμωδία στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο», εκδ. Έλευσις, Τρίπολη, 2006


Copyritght 2022 Thessalonikinfo / All rights reserved