Παραλία Άντονι Κουίν

ΠΑΡΑΛΙΑ ΑΝΤΟΝΙ ΚΟΥΙΝ

Παραλία Άντονι Κουίν: γράφει ο Γιάννης Ιωαννίδης

Η παραλία Άντονι Κουίν βρίσκεται σε ένα γραφικό και όμορφο κόλπο. Ανάμεσα στις παραλίες Φαληράκι και Λαδικό. Είναι από τις διασημότερες παραλίες της Ρόδου. Ουσιαστικά όμως όχι μόνο αυτού του νησιού. Παγκοσμίως επίσης αφού το όνομα μόνο του ηθοποιού την έχει κάνει πασίγνωστη. Μαζί με αυτή διαφημίζεται τουριστικά και η Ελλάδα.

ΠΑΡΑΛΙΑ ΑΝΤΟΝΙ ΚΟΥΙΝ: Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ

Το όνομα της παραλίας καθιερώθηκε από την ταινία «Τα κανόνια του Ναβαρόνε». Εκεί έγιναν τα γυρίσματα το 1961. Ο ηθοποιός, Άντονι Κουίν, μαγεύτηκε από αυτόν το μικροσκοπικό κόλπο που βρίσκεται στην Ρόδο και ήθελε να τον αγοράσει. Εκδήλωσε αυτή την επιθυμία τουκατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. Αποφάσισε έτσι να αγοράσει αυτόν τον πανέμορφο κόλπο. Να το μεταμορφώσει σε ένα χώρο ξεκούρασης για ηθοποιούς και γενικότερα ανθρώπους του κινηματογράφου.

Το ελληνικό κράτος αρχικά το δέχτηκε. Για το λόγο αυτό του παραχωρήθηκε η έκταση έναντι ενός συμβολικού ποσού για την εποχή. Είναι αλήθεια πως ο Άντονι Κουίν είχε βοηθήσει τα μέγιστα στην προβολή της ομορφιάς της χώρας μας. Μέσα από τις ταινίες του. Τόσο με τα «Κανόνια του Ναβαρόνε» όσο και με τον Αλέξη Ζορμπά στην ταινία του Μιχάλη Κακογιάννη. Αργότερα επίσης με τον «Έλληνα μεγιστάνα», όπου ενσάρκωσε τον Αριστοτέλη Ωνάση.

Τελικά, μέσω πολλών γραφειοκρατικών προβλημάτων που προέκυψαν, η παραλία δεν περιήλθε ποτέ στην κυριότητα του ηθοποιού. Το γεγονός αυτό του προκάλεσε πικρία την οποία είχε μέχρι τον θάνατό του, τον Ιούνιο του 2001 σε ηλικία 86 ετών. Παράλληλα, το σήριαλ της κυριότητας της παραλίας κρατά μέχρι σήμερα με πρωταγωνιστές το Ελληνικό κράτος και τη χήρα του ηθοποιού.

ΠΑΡΑΛΙΑ ΑΝΤΟΝΙ ΚΟΥΙΝ: Η ΜΕΤΟΝΟΜΑΣΙΑ

Προς τιμήν του, ενώ λεγόταν η παραλία Βάγες, πλέον όλοι την ξέρουμε ως Άντονι Κουίν. Η μαγευτική παραλία Άντονι Κουίν στην Ρόδο. Σμαραγδένια νερά που σε μαγνητίζουν.

Την παραλία περιβάλλουν βράχια και πεύκα που φτάνουν μέχρι το κύμα. Μαγεύει με τα σμαραγδένια πεντακάθαρα κρύα νερά της. Την πράσινη βλάστηση που περιβάλλει την παραλία. Το βραχώδη θεαματικό βυθό που είναι ιδανικός για τους φίλους της υποβρύχιας κατάδυσης.

Παραλία Άντονι Κουίν

Η παραλία είναι περίπου 250 μέτρα μήκος και αποτελείται από λεπτή άμμο και βοτσαλάκι. Το πιο ωραίο σημείο είναι ο βράχος που βρίσκεται στο κέντρο του κόλπου. Εκεί θα βρείτε ομπρέλες, ξαπλώστρες και μία καντίνα στην κορυφή των βράχων. Ώστε να προμηθευτείτε τα απαραίτητα.

Διαθέτει και μία μικρή προβλήτα με δυνατότητα να αγκυροβολήσουν μικρά σκάφη. Η παραλία δεν είναι ιδανική για οικογένειες με μικρά παιδιά, λόγω των κοφτερών βράχων εντός και εκτός της θάλασσας. Η πρόσβαση σας σε αυτήν γίνεται εύκολα με ιδιωτικό ή νοικιασμένο όχημα καθώς και με ιδιωτικό ή μισθωμένο σκάφος.

ΠΑΡΑΛΙΑ ΑΝΤΟΝΙ ΚΟΥΙΝ: ΣΥΜΦΩΝΙΑ-ΔΙΑΜΑΧΕΣ

Ο Κουίν ήρθε σε επαφή με την κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή. Για να συζητήσει την αγορά του ορμίσκου και πρόσφερε το συμβολικό ποσό των 64.000 δραχμών. Η κυβέρνηση αρχικά του παραχώρησε την έκταση για να τον ευχαριστήσει που είχε συμβάλει στην προβολή της χώρας και ιδιαίτερα της Ρόδου στο εξωτερικό.

Ο Άντονι Κουίν, μέχρι το 1968, πίστευε ότι η παραλία του άνηκε. Τα επόμενα χρόνια η ελληνική κυβέρνηση ακύρωσε τα συμβόλαια. Η αγορά της έκτασης δεν ήταν νόμιμη και δεν είχε επικυρωθεί από τη Βουλή των Ελλήνων. Αντιμέτωπος με την ελληνική γραφειοκρατία, ο Κουίν δεν κατάφερε ποτέ να αποδείξει την κυριότητα της παραλίας και να την αξιοποιήσει. Τις επόμενες δεκαετίες κινήθηκε νομικά και προσπάθησε να βρει μία μέση λύση με την Κυβέρνηση. Αυτό δεν στάθηκε δυνατόν. Τελικά δεν κατάφερε ποτέ να πραγματοποιήσει το όνειρο του και να αναμορφώσει τον χώρο της παραλίας όπως επιθυμούσε.

Το 2001 ο ηθοποιός πέθανε σε ηλικία 86 ετών. Λέγεται ότι μέχρι το τέλος της ζωής του ήταν πικραμένος από την αντιμετώπιση του ελληνικού κράτους. Συχνά έλεγε ότι τον αδίκησαν. Μάλιστα ανέφερε σε μία συνέντευξή του: «Αγαπώ την Ελλάδα και τους νησιώτες, αλλά όχι τους πολιτικούς της». Μετά το θάνατό του η τελευταία του γυναίκα ανέλαβε τη διεκδίκηση αποζημίωσης από το ελληνικό κράτος για την υπόθεση του νησιού.

Παρά το γεγονός ότι ποτέ δεν απέκτησε την παραδεισένια παραλία της Ρόδου, οι ντόπιοι την ονόμασαν «Άντονι Κουίν» προς τιμήν του. Άλλωστε χάρη στην πολεμική ταινία «Τα κανόνια του Ναβαρόνε», η Ρόδος έγινε γνωστή σε όλον τον κόσμο. Το Ελληνικό κράτος είχε παραχωρήσει αρχικά την έκταση για ένα συμβολικό ποσό, ως δείγμα αναγνώρισης της προσφοράς του ηθοποιού στην προβολή της Ελλάδας στο εξωτερικό.

ΠΑΡΑΛΙΑ ΑΝΤΟΝΙ ΚΟΥΙΝ: ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ

Αυτή η όμορφη γραφική παραλία έχει γεμίσει από άκρη σε άκρη, από το πιο μικρό βραχάκι της ως το τελευταίο κύμα που σκάει στα βότσαλα, ξαπλώστρες επί πληρωμή. Σε όλο το μήκος της στενής και ειδυλλιακής ακτής δεν υπάρχουν παρά πεντέξι μέτρα όπου μπορεί κανείς να καθίσει στην άμμο. Εκεί στριμώχνονται κάποιοι τουρίστες που πάνε κόντρα στο ρεύμα και έχουν φέρει τις δικές τους καρέκλες, ή που θέλουν απλά να ξαπλώσουν στον ήλιο, νιώθοντας την άμμο στα πόδια τους.

Παραλία Άντονι Κουίν

Όλο το τοπίο της παραλίας το ορίζει το μπλε ελεκτρίκ. Από τις πλαστικές ξαπλώστρες και το συνδυασμένο μπλε-κίτρινο από τις ομπρέλες. Αισθητικά κακάσχημο και αταίριαστο με το περιβάλλον. Φανερώνει μία υπερβολική ανθρώπινη παρέμβαση που καλύπτει, μειώνει και εν τέλει πνίγει την ομορφιά του φυσικού τοπίου. Το καθεστώς αυτό είναι και εκβιαστικό για τους επισκέπτες της παραλίας που δε θέλουν να χρησιμοποιήσουν ξαπλώστρα. Όχι ότι δεν θέλουν να πληρώσουν, απλώς προτιμούν να ξαπλώσουν στην άμμο.

Οι ντόπιοι απαντούν ότι πριν τοποθετηθούν οι ξαπλώστρες, οι τουρίστες που επισκέπτονταν το μέρος γκρίνιαζαν και τις ζητούσαν. Διότι η επιφάνεια της παραλίας είναι σκληρή και γεμάτη βότσαλα. Και εφόσον οι τουρίστες το επιθυμούσαν, στους νησιώτες δεν έμενε παρά να καλύψουν αυτό το κενό στις παρεχόμενες υπηρεσίες τους.

Δεν ισχύει όμως αυτό. Διότι, αν ήταν πράγματι έτσι, θα μπορούσαν οι ξαπλώστρες να είναι στοιβαγμένες σε μερικά σημεία στην άκρη και να νοικιάζονται σε όποιον το επιθυμεί. Έτσι θα μπορούσαν να απολαύσουν την παραλία ακριβώς όπως θέλουν, τόσο οι επιθυμούντες την ξαπλώστρα όσο και οι μη.

Παραλία Άντονι Κουίν

ΠΑΡΑΛΙΑ ΑΝΤΟΝΙ ΚΟΥΙΝ: ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ

Επειδή κάποιες από τις συγκεκριμένες ξαπλώστρες συνοδεύονται από ομπρέλες που είναι καρφωμένες σε σταθερό σημείο στην άμμο, θα μπορούσε η μισή παραλία να είναι κατειλημμένη και η μισή ελεύθερη. Όπως άλλωστε ορίζει και ο νόμος.

Τίποτα όμως από τα παραπάνω δεν ισχύει. Τα περί «ανάγκης» ύπαρξης ξαπλώστρας εκ μέρους των τουριστών είναι απλά δικαιολογίες. Η αλήθεια είναι -δυστυχώς η αυτονόητη-. Η κατάληψη και του παραμικρού βότσαλου στην παραλία «Άντονι Κουίν» της Ρόδου έχει γίνει αποκλειστικά για να εξυπηρετηθούν οικονομικά συμφέροντα.

Κοινώς, οι ξαπλώστρες έχουν μπει με το «έτσι θέλω» παντού μόνο για την κονόμα. Κρίμα. Γιατί σε μια τέτοια παραλία αξίζει καλύτερη μοίρα. Το προϊόν έχει υποβαθμιστεί αισθητικά.

Πού είναι μία κεντρική εξουσία αποφασιστική. Προκειμένου να σταματήσει αυτό το χάλι; Δεν είναι θέμα αριστερής ή συντηρητικής κυβέρνησης. Δεν έχει να κάνει ούτε με το δημόσιο χρέος. Ούτε με την ευαγγελιζόμενη ανάπτυξη. Ούτε με την ανεργία, το μεταναστευτικό, την εκκλησία, όλα τα υπόλοιπα διαφιλονικούμενα θέματα μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης.

Έχει να κάνει με την αγάπη στη φύση και το σεβασμό στην ομορφιά. Κανένας υπεύθυνος πολιτικός δεν έχει νιώσει την επιθυμία, έστω ως νέος, να στρώσει την πετσέτα του στην άμμο σε μια εξόρμηση στην παραλία με φίλους. Απολαμβάνοντας το μπάνιο του «χύμα», κάτω από τα πεύκα και τον γαλάζιο ουρανό;

Δεν χρειάζονται ακραίες λύσεις και κλάματα. Ας δοθεί η μισή παραλία στους τουρίστες που επιθυμούν ξαπλώστρα και η άλλη μισή στους υπόλοιπους. Απλά πράγματα. Ή μήπως όχι;

Διαβάστε την ιστορία της ταινίας «Τα κανόνια του Ναβαρόνε» εδώ.



ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ Ο Γιάννης Φραγκούλης γεννήθηκε στην Αθήνα, το 1960, όπου τέλειωσε το εξατάξιο γυμνάσιο. Σπούδασε χημεία στον Καναδά, στο Μόντρεαλ (Quebec), στο Μόνκτον (New Brunswick) και στην Ορλεάνη (Γαλλία). Το 1989 σπούδασε φωτογραφία στην ΑΚΤΟ, στην Αθήνα. Παρακολούθησε σεμινάρια σημειωτικής, με το Δημήτρη Τσατσούλη (φωτογραφίας, λογοτεχνίας και θεάτρου), στο Ελληνοαμερικάνικο Κολλέγιο. Το 2009 τέλειωσε το Master in Arts, από το Middlesex University, με θέμα της διατριβής του, «Ο μύθος, μια αφηγηματική διακειμενικότητα». Το 1989 άρχισε να αρθρογραφεί και το 1990 ξεκίνησε να γράφει κριτικές κινηματογράφου. Το 1992 έγινε μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου, της οποίας έχει διατελέσει Πρόεδρος, και της FIPRESCI. Το 1994 έγινε μέλος του «Μικρό» (Σωματείο για την ταινία μικρού μήκους), στο οποίο ήταν Πρόεδρος για δύο θητείες. Το 2000 ξεκίνησε να διδάσκει σε σεμινάρια κινηματογράφου στην Ένωση Τεχνικών Κινηματογράφου και Τηλεόρασης (ΕΤΕΚΤ), στο «Μικρό», στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας, στο Μουσείο Κινηματογράφου, στο Μικρό Πολυτεχνείο, στη Σχολή Κινηματογράφου Λυκούργου Σταυράκου, στο δικό του χώρο και σε συνεργασία με τη filmfabrik Productions, στη Θεσσαλονίκη, όπου διδάσκει κινηματογράφο μέχρι σήμερα στο Κινηματογραφικό Εργαστήρι Fabula, το οποίο διευθύνει. Συμμετείχε στο στρογγυλό τραπέζι της FIPRESCI, στην Κωνσταντινούπολη και στη Φιλιππούπολη με θέμα τον βαλκανικό κινηματογράφο. Συμμετείχε σε κριτικές επιτροπές στα Κρατικά Βραβεία Ποιότητας και σε Φεστιβάλ, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Είναι επιστημονικός σύμβουλος του Εργαστηρίου Almakalma, το οποία ερευνά τον Ενιαίο Παραστατικό Χώρο (Performance). Κείμενά του έχουν δημοσιευτεί στην εφημερίδα Εξόρμηση, στην οποία ήταν υπεύθυνος του πολιτιστικού τμήματος, στην Αθηναϊκή, στη Νίκη, στο Μανδραγόρα, στην Ουτοπία, στη Σύγχρονη Εκπαίδευση, στον κατάλογο του Φεστιβάλ της Λάρισας, στη Γραφή, στο Κ.ΛΠ., στο Ριζοσπάστη και στο Αλμανάκ της ΠΕΚΚ. Ίδρυσε το περιοδικό «αντι-Κινηματογράφος», στο οποίο ήταν διευθυντής σύνταξης, το 1992, το περιοδικό «Κινηματογράφος και Επικοινωνία», στο οποίο ήταν διευθυντής, το 2000. Επιμελήθηκε και συνπαρουσίασε, μαζί με τον Κώστα Σταματόπουλο, την εκπομπή «Cineπλάνο», στο 902TV, από το 2008 έως το 2009. Ήταν υπεύθυνος για τους διαδικτυακούς τόπους www.cinemainfo.gr και www.theaterinfo.gr. Ίδρυσε και διεύθυνε το greeceactuality.wordpress.com. και τώρα διευθύνει και αρθρογραφεί στα www.filmandtheater.gr και www.thessalonikinfo.gr. Έχει μεταφράσει το βιβλίο του Jean Mitry, «Ο ρυθμός και η μουσική στον κινηματογράφο», έχει γράψει τα βιβλία «Η κωμωδία στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο», εκδ. Έλευσις, το 2006, «Τι είναι ο κινηματογράφος;», εκδ. Κέντρο Πολιτιστικών Μελετών (σειρά νεανική Βιβλιοθήκη) και «Κώστας Φέρρης», εκδ. της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών. Έχει οργανώσει διάφορες εκδηλώσεις στην Ελλάδα, όπως το Αφιέρωμα στον Παλαιστινιακό Κινηματογράφο, το 2002, την Εβδομάδα Κλασικού Ιαπωνικού Κινηματογράφου και την Εβδομάδα Σύγχρονου Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, το 2002, ως μέλος της Π.Ε.Κ.Κ. Ήταν καλλιτεχνικός διευθυντής του Πανοράματος Νέων Δημιουργών, στο Ε.Κ.Θ., στη Θεσσαλονίκη, και ιδρυτής της Κινηματογραφικής Λέσχης Solaris, η οποία δραστηριοποιείται πλέον στη Θεσσαλονίκη. Διευθύνει το Αφηγηματικό Εργαστήριο Fabula, που ερευνά τον Ενιαίο Παραστατικό Χώρο. Έχει σκηνοθετήσει τρείς ταινίες μικρού μήκους, οι δύο πτυχιακές για το Master στο πανεπιστήμιο Middlesex, και την ταινία-ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους, «Η αγία της αρχαίας Μαντινείας». ΦΙΛΜΟΓΡΑΦΙΑ «Μέσα από τις βιτρίνες», 8΄, 2009, σκηνοθεσία «Nafasz», 7΄, 2009, σκηνοθεσία «Η αγία της αρχαίας Μαντινείας», 50΄, 2010, ντοκιμαντέρ, σκηνοθεσία «Στιγμή απολιθωμένη», 31΄, 2010, ντοκιμαντέρ, σκηνοθεσία «Η τελευταία λατέρνα», 6΄, 2010, σεναριακή επιμέλεια «Το κλειδί της επιστροφής», 13΄, 2015, σεναριακή επιμέλεια «Το συρματόπλεγμα», 19΄, 2015, σεναριακή επιμέλεια «Στο Τσινάρι», 7΄, 2017, σκηνοθεσία «Sotos, ζωγράφος αει…πράγμων», 2020, 97΄, σκηνοθεσία-φωτογραφία ΒΙΒΛΙΑ «Ο ρυθμός και η μουσική στον κινηματογράφο», του Jean Mitry, μετάφραση, εκδ. Entracte και Σύγχρονη Εκπαίδευση, Αθήνα, 2001 «Τι είναι ο κινηματογράφος;», εκδ. Κέντρο Πολιτιστικών Μελετών, Αθήνα, 2004 «Κώστας Φέρρης», εκδ. Εταιρεία Ελλήνων Σκηνοθετών, Αθήνα 2004 «Η κωμωδία στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο», εκδ. Έλευσις, Τρίπολη, 2006


'ΠΑΡΑΛΙΑ ΑΝΤΟΝΙ ΚΟΥΙΝ' has no comments

Be the first to comment this post!

Would you like to share your thoughts?

Your email address will not be published.

Copyritght 2021 Thessalonikinfo / All rights reserved