Η άλλη ανάσταση

Η ΑΛΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ

ΑΝΑΦΟΡΑ

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟ 2026

Η άλλη ανάσταση: γράφει ο Γιάννης Φραγκούλης

Φέτος, το 2026, ο Χριστός δεν θα αναστηθεί, τουλάχιστον όπως εμείς το πιστεύουμε ή προσδοκούμε. Φέτος η ανάσταση θα αποκτήσει ξανά το ουσιαστικό και πρωταρχικό της περιεχόμενο. Αν θέλετε, θα ξεκινήσουμε από την αρχή, θα κάνουμε μια επανεκκίνηση, ας το πούμε έτσι. Γιατί; Τι θα συμβεί;

Η άλλη ανάσταση: Η σφαγή των νηπίων

Οι ανθρώπινες θυσίες ξεκίνησαν από τη σφαγή των νηπίων που είχε διατάξει ο Ηρώδης, σύμφωνα με τις γραφές, για να μη γεννηθεί αυτός που θα γινόταν βασιλιάς του ιουδαϊκού έθνους. Και οι θυσίες συνεχίστηκαν για 33 χρόνια. Η πολυτάραχη περιοχή, που ονομάστηκε και της επαγγελίας, δεν σταμάτησε να δοκιμάζεται από ανθρωποθυσίες, όπως και η θυσία του θεανθρώπου δεν ήταν η τελευταία.

Αν αυτά λέει η αφήγηση της Παλιάς και της Καινής Διαθήκης, στις επόμενες εποχές και στις μέρες μας το αναφέρει η ιστορία. Η περιοχή που κατοικούσαν οι Ιουδαίοι, οι Χετταίοι και οι Φιλισταίοι, η Παλαιστίνη, όπως πήρε το όνομά της από τους τελευταίους, σύμφωνα με την ιστορία, είναι  ποτισμένη με αίμα.

Η άλλη ανάσταση: Το αίμα

Αυτό που μιλάει και αφηγείται είναι το αίμα. Από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και μετά το αίμα δεν έπαψε να κυλά και να ποτίζει αυτό το κομμάτι της γης και τις περιοχές που συνορεύουν με αυτό. Μετά τις σταυροφορίες, τις κατακτήσεις των Αράβων, τη βίαιη μεταμόρφωση της ανθρωπογεωγραφίας, τις σημαντικές αλλαγές στην Μέση Ανατολή και τις γύρω περιοχές, ο ποταμός Ευφράτης θα μπορούσε να ήταν κόκκινος από το αίμα που έχε κυλήσει σε αυτά τα χώματα.

Η άλλη ανάσταση

Το ένα άκρο της Μεσογείου είναι το λίκνο διαφορετικών πολιτισμών, θρησκειών και φιλοσοφιών. Το αίμα εδώ έχει μνήμη και μπορεί, αν το ακούσουμε, να μας μιλήσει για τα πάθη του ανθρώπου που έχουν γίνει θεία πάθη, σύμφωνα με τη λογική του Δάντη. Συναντούν την αρχαία ελληνική τραγωδία και απαιτούν την κάθαρση που δεν έρχεται. Σύμφωνα με τη χριστιανική μυθολογία θα έρθει στη Δευτέρα Παρουσία. Τι θα γίνει όμως στις μέρες μας;

Η άλλη ανάσταση: Ανάσταση-Επανάσταση

Φέτος ο Χριστός δεν θα αναστηθεί. Έχει να κάνει κάτι πιο ουσιαστικό. Θα γίνει ξανά ο ηγέτης. Θα συμπορευτεί με τους άλλους θρησκευτικούς ηγέτες σε μια διαδήλωση που θα ξεκινήσει από την αγανάκτηση. Μαζί του θα εξεγερθούν οι μικροί Χριστοί που έχουν θυσιαστεί: άντρες, γυναίκες και παιδιά που έχουν θυσιαστεί από αυτούς που δίνουν μεγαλύτερη σημασία στα κέρδη, στα αργύρια. Η μόνη διαφορά με τον Ιούδα είναι ότι αυτοί δεν έχουν την ευθιξία να κρεμαστούν, αλλά υπερηφανεύονται για το «κατόρθωμα» τους να καταστρέφουν την ανθρώπινη ζωή.

Φέτος η Ανάσταση θα γίνει Στάση, Επανάσταση και μετά θα ξαναγίνει Ανάσταση. Όσοι μπορούν να το δουν θα ζήσουν μέσα τους μια κάποια κάθαρση σε αυτό θείο, αλλά και ανθρώπινο δράμα. Άνθρωποι στη Συρία, στο Ιράκ, στο Λίβανο, στο Ισραήλ, στις αραβικές χώρες του κόλπου, στο Ιράν, Παλαιστίνιοι και Ισραηλίτες κάθε μέρα σταυρώνονται με  συνοπτικές διαδικασίες. Και το αίμα μιλά.

Η άλλη ανάσταση: Ο Πιλάτος

Αν τότε υπήρχε ένας Πόντιος Πιλάτος που ένιψε τα χέρια του, κράτησε τις αποστάσεις του από τη μήνη των Εβραίων εναντίον του Χριστού, στην εποχή μας  δεν υπάρχει κανένας να μπει στον ρόλο του.

Η άλλη ανάσταση

Εμείς, ως θεατές, βλέπουμε ένα θείο δράμα που συνεχίζεται το ίδιο χωρίς να φαίνεται ένα τέλος, μια διακοπή, ένα φευγιό από αυτή τη δυστοπική πραγματικότητα. Η μόνη διαφορά είναι ότι για να το δεις αυτό θα πρέπει να φορέσεις τα «γυαλιά» που θα σε κάνουν να δεις τον άνθρωπο ως έχει. Να μπεις τελικά στη θέση του.

Η άλλη ανάσταση: Η Ανάσταση

Όταν θα απαντήσουμε το Σάββατο, στις 12 τα μεσάνυχτα, το «αληθώς», στη γνωστή ερώτηση, τότε θα πρέπει να σκεφτούμε λίγο περισσότερο τι ακριβώς θα έχουμε πει. Να βουτήξουμε τη γλώσσα μας στο μυαλό μας και να δούμε πιο καθαρά τι γίνεται γύρω μας. Να κοιτάξουμε καλύτερα και να δούμε τα χνάρια που μας δείχνουν τον δρόμο προς τον Γολγοθά.

Τότε θα δούμε τους Χριστούς, αυτούς που απέκτησαν το χρίσμα, μετά θάνατον, και γύρω τους Φαρισαίους και τους εκτελεστές, την Ιστορία που στάζει αίμα. Να ακούσουμε τις φωνές διαμαρτυρίας που ενώνονται με τους μπροστάρηδες όλων των θρησκειών, γιατί καμιά δεν θέλει να θεμελιώσει τον λόγο της στις σφαγές. Τότε το «αληθώς», θα έχει νόημα και θα μας ωθήσει να αντιδράσουμε και να ξαναγίνουμε άνθρωποι.

Όλα αυτά το Σάββατο, τα μεσάνυχτα!

 

Διαβάστε τα άρθρα για την Ιστορία

Ιππότες

Μυστικές εταιρείες

Ανάμεσα στις καλαμιές


Tagged:


ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ Ο Γιάννης Φραγκούλης γεννήθηκε στην Αθήνα, το 1960, όπου τέλειωσε το εξατάξιο γυμνάσιο. Σπούδασε χημεία στον Καναδά, στο Μόντρεαλ (Quebec), στο Μόνκτον (New Brunswick) και στην Ορλεάνη (Γαλλία). Το 1989 σπούδασε φωτογραφία στην ΑΚΤΟ, στην Αθήνα. Παρακολούθησε σεμινάρια σημειωτικής, με το Δημήτρη Τσατσούλη (φωτογραφίας, λογοτεχνίας και θεάτρου), στο Ελληνοαμερικάνικο Κολλέγιο. Το 2009 τέλειωσε το Master in Arts, από το Middlesex University, με θέμα της διατριβής του, «Ο μύθος, μια αφηγηματική διακειμενικότητα». Το 1989 άρχισε να αρθρογραφεί και το 1990 ξεκίνησε να γράφει κριτικές κινηματογράφου. Το 1992 έγινε μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου, της οποίας έχει διατελέσει Πρόεδρος, και της FIPRESCI. Το 1994 έγινε μέλος του «Μικρό» (Σωματείο για την ταινία μικρού μήκους), στο οποίο ήταν Πρόεδρος για δύο θητείες. Το 2000 ξεκίνησε να διδάσκει σε σεμινάρια κινηματογράφου στην Ένωση Τεχνικών Κινηματογράφου και Τηλεόρασης (ΕΤΕΚΤ), στο «Μικρό», στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας, στο Μουσείο Κινηματογράφου, στο Μικρό Πολυτεχνείο, στη Σχολή Κινηματογράφου Λυκούργου Σταυράκου, στο δικό του χώρο και σε συνεργασία με τη filmfabrik Productions, στη Θεσσαλονίκη, όπου διδάσκει κινηματογράφο μέχρι σήμερα στο Κινηματογραφικό Εργαστήρι Fabula, το οποίο διευθύνει. Συμμετείχε στο στρογγυλό τραπέζι της FIPRESCI, στην Κωνσταντινούπολη και στη Φιλιππούπολη με θέμα τον βαλκανικό κινηματογράφο. Συμμετείχε σε κριτικές επιτροπές στα Κρατικά Βραβεία Ποιότητας και σε Φεστιβάλ, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Είναι επιστημονικός σύμβουλος του Εργαστηρίου Almakalma, το οποία ερευνά τον Ενιαίο Παραστατικό Χώρο (Performance). Κείμενά του έχουν δημοσιευτεί στην εφημερίδα Εξόρμηση, στην οποία ήταν υπεύθυνος του πολιτιστικού τμήματος, στην Αθηναϊκή, στη Νίκη, στο Μανδραγόρα, στην Ουτοπία, στη Σύγχρονη Εκπαίδευση, στον κατάλογο του Φεστιβάλ της Λάρισας, στη Γραφή, στο Κ.ΛΠ., στο Ριζοσπάστη και στο Αλμανάκ της ΠΕΚΚ. Ίδρυσε το περιοδικό «αντι-Κινηματογράφος», στο οποίο ήταν διευθυντής σύνταξης, το 1992, το περιοδικό «Κινηματογράφος και Επικοινωνία», στο οποίο ήταν διευθυντής, το 2000. Επιμελήθηκε και συνπαρουσίασε, μαζί με τον Κώστα Σταματόπουλο, την εκπομπή «Cineπλάνο», στο 902TV, από το 2008 έως το 2009. Ήταν υπεύθυνος για τους διαδικτυακούς τόπους www.cinemainfo.gr και www.theaterinfo.gr. Ίδρυσε και διεύθυνε το greeceactuality.wordpress.com. και τώρα διευθύνει και αρθρογραφεί στα www.filmandtheater.gr και www.thessalonikinfo.gr. Έχει μεταφράσει το βιβλίο του Jean Mitry, «Ο ρυθμός και η μουσική στον κινηματογράφο», έχει γράψει τα βιβλία «Η κωμωδία στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο», εκδ. Έλευσις, το 2006, «Τι είναι ο κινηματογράφος;», εκδ. Κέντρο Πολιτιστικών Μελετών (σειρά νεανική Βιβλιοθήκη) και «Κώστας Φέρρης», εκδ. της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών. Έχει οργανώσει διάφορες εκδηλώσεις στην Ελλάδα, όπως το Αφιέρωμα στον Παλαιστινιακό Κινηματογράφο, το 2002, την Εβδομάδα Κλασικού Ιαπωνικού Κινηματογράφου και την Εβδομάδα Σύγχρονου Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, το 2002, ως μέλος της Π.Ε.Κ.Κ. Ήταν καλλιτεχνικός διευθυντής του Πανοράματος Νέων Δημιουργών, στο Ε.Κ.Θ., στη Θεσσαλονίκη, και ιδρυτής της Κινηματογραφικής Λέσχης Solaris, η οποία δραστηριοποιείται πλέον στη Θεσσαλονίκη. Διευθύνει το Αφηγηματικό Εργαστήριο Fabula, που ερευνά τον Ενιαίο Παραστατικό Χώρο. Έχει σκηνοθετήσει τρείς ταινίες μικρού μήκους, οι δύο πτυχιακές για το Master στο πανεπιστήμιο Middlesex, και την ταινία-ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους, «Η αγία της αρχαίας Μαντινείας». ΦΙΛΜΟΓΡΑΦΙΑ «Μέσα από τις βιτρίνες», 8΄, 2009, σκηνοθεσία «Nafasz», 7΄, 2009, σκηνοθεσία «Η αγία της αρχαίας Μαντινείας», 50΄, 2010, ντοκιμαντέρ, σκηνοθεσία «Στιγμή απολιθωμένη», 31΄, 2010, ντοκιμαντέρ, σκηνοθεσία «Η τελευταία λατέρνα», 6΄, 2010, σεναριακή επιμέλεια «Το κλειδί της επιστροφής», 13΄, 2015, σεναριακή επιμέλεια «Το συρματόπλεγμα», 19΄, 2015, σεναριακή επιμέλεια «Στο Τσινάρι», 7΄, 2017, σκηνοθεσία «Sotos, ζωγράφος αει…πράγμων», 2020, 97΄, σκηνοθεσία-φωτογραφία ΒΙΒΛΙΑ «Ο ρυθμός και η μουσική στον κινηματογράφο», του Jean Mitry, μετάφραση, εκδ. Entracte και Σύγχρονη Εκπαίδευση, Αθήνα, 2001 «Τι είναι ο κινηματογράφος;», εκδ. Κέντρο Πολιτιστικών Μελετών, Αθήνα, 2004 «Κώστας Φέρρης», εκδ. Εταιρεία Ελλήνων Σκηνοθετών, Αθήνα 2004 «Η κωμωδία στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο», εκδ. Έλευσις, Τρίπολη, 2006


Copyritght 2022 Thessalonikinfo / All rights reserved