Ντιέν Μπιέν Φου

ΝΤΙΕΝ ΜΠΙΕΝ ΦΟΥ

ΑΝΑΦΟΡΑ

Η ΤΕΛΙΚΗ ΜΑΧΗ ΣΤΟ ΒΙΕΤΝΑΜ

Ντιέν Μπιέν Φου: επιμέλεια Κώστας Ιωαννίδης

Το έπος του Ντιέν Μπιέν Φου μπορούμε να το δούμε ως εξής: Σαν σήμερα, 7 Μαΐου 1954, τελειώνει η μάχη του Ντιέν Μπιέν Φου στο Βιετνάμ, που κράτησε συνολικά 1 μήνα, 3 βδομάδες και 3 μέρες, με αποφασιστική νίκη των κομμουνιστών ανταρτών Βιετ-Μινχ κατά των στρατευμάτων του Γαλλικού ιμπεριαλισμού.

Ντιέν Μπιέν Φου: Η προέκταση

Το 1941, η δωσιλογική και κατοχική κυβέρνηση της κατακτημένης Γαλλίας, η κυβέρνηση του Βισύ, μετατρέπει το Βιετνάμ ουσιαστικά σε προτεκτοράτο της φασιστικής Ιαπωνίας. Αρχίζει αντίσταση από τον αντάρτικο στρατό των Βιετμίνχ. Τον Αύγουστο του 1945, οι Ιάπωνες, μετά την ήττα τους, αποχωρούν από το Βιετνάμ. Την ίδια χρονιά, ο Χο Τσι Μινχ και το Κομουνιστικό Κόμμα του Βιετνάμ ανακηρύσσουν την χώρα Λαϊκή Δημοκρατία.

Ενω ο Χο Τσι Μινχ βρισκόταν στη Γαλλική πρωτεύουσα για συνομιλίες με την Γαλλική σοσιαλιστική κυβέρνηση του Λεόν Μπλουμ, ο οποίος, το 1936 είχε εκλεγεί Πρωθυπουργός με το Λαϊκό Μέτωπο και είχε πουλήσει και την δημοκρατική Ισπανία, τα Γαλλικά στρατεύματα αρχίζουν επίθεση ενάντια στη Λαϊκής Δημοκρατίας του Βιετνάμ και σε όλη την Ινδοκίνα. Κατέλαβαν την πρωτεύουσα, το Ανόι, και άλλα στρατηγικά σημεία. Η κυβέρνηση του Χο Τσι Μινχ καταφεύγει στη ζούγκλα, απ’όπου αρχίζει νέο αγώνα και καλεί το λαό σε ξεσηκωμό ενάντια στους αποικιοκράτες.

Ντιέν Μπιέν Φου: Ο πόλεμος

Ο λαϊκός πόλεμος απλώθηκε σε ολόκληρη την Ινδοκίνα. Το 1950, το 90% του Βιετνάμ ήταν απελευθερωμένο και μόνο το 10% ήταν υπό γαλλικό έλεγχο. Η κυβέρνηση του Χο Τσι Μινχ αναγνωρίζεται από την ΕΣΣΔ και τις Λαϊκές Δημοκρατίες, που προσπαθούν να την ενισχύσουν.

Την ίδια χρονιά, οι ιμπεριαλιστές δολοφόνοι των ΗΠΑ κλείνουν συμφωνία για στρατιωτική βοήθεια στους Γάλλους: βόμβες ναπάλμ, οι οποίες δοκιμάστηκαν για πρώτη φορά στην επίθεση των Αμερικάνων στους Έλληνες αντάρτες στο Γράμμο, πολεμικά και μεταγωγικά αεροπλάνα κ.ά.

Το Νοέμβριο του 1953, οι Γάλλοι καταλαμβάνουν και οχυρώνουν το φρούριο Ντιέν Μπιέν Φου και μια περιοχή πάνω από 100 τετραγωνικά χιλιόμετρα, περιτριγυρισμένη από ψηλά και δύσβατα βουνά, στην οποία βρισκόταν και στρατιωτικό αεροδρόμιο.

Ντιέν Μπιέν Φου

Ντιέν Μπιέν Φου: Οι στρατιωτικές δυνάμεις

Στο φρούριο, οι Γάλλοι είχαν 16.000 άνδρες, σε έξι αυτόνομες βάσεις, πυροβολικό και ένα αεροδρόμιο με πολλά ελικόπτερα και 170 μαχητικά αεροσκάφη. Ανάμεσά τους η Λεγεώνα των Ξένων, η μονάδα Charlemagne, που ήταν συνεργάτες των SS στην κατοχή, και η Λεγεώνα Γάλλων Εθελοντών ενάντια στο Μπολσεβικισμό.

Αυτός ο στρατός, κατά τη διάρκεια της μάχης, έλαβε ενισχύσεις πολλές φορές, με άλλες αερομεταφερόμενες μονάδες. Από τα τέλη Φεβρουαρίου 1953, 65.000 Βιετμίνχ περνούν σε επίθεση, έχοντας κυκλώσει το, οπλισμένο σαν αστακό, Γαλλικό φρούριο. Ο θρυλικός στρατηγός Βο Νγκουγιέν Γκιαπ, είναι επικεφαλής των Βιετναμέζων.

Οι Γάλλοι ιμπεριαλιστές, που έχουν οχυρώσει το φρούριο, σύντομα βρίσκονται περικυκλωμένοι από τον Λαϊκό Μέτωπο των Βιετ-Μινχ, που κινητοποιούν 80.000 χωρικούς για να μεταφέρουν τεράστιες ποσότητες πολεμικού υλικού μέσα από τη ζούγκλα.

Ντιέν Μπιέν Φου: Η πολιορκία  

Σύντομα, τα βουνά γύρω από το φρούριο έχουν γεμίσει κανόνια. Ακολουθούν νέες επιθέσεις των Βιετ-Μινχ. Το αεροδρόμιο χάνεται, αρχίζουν μάχες χαρακωμάτων. Οι Γάλλοι φέρνουν νέες ενισχύσεις με αλεξιπτωτιστές.

7 Μαΐου 1954, αρχίζει η μεγάλη επίθεση. Μετά από μεγάλες μάχες, το Ντιέν Μπιέν Φου έπεσε. Όλα τέλειωσαν ως τις 5 το απόγευμα. Όσοι Γάλλοι δεν ήταν νεκροί, είχαν παραδοθεί. Η Γαλλική σημαία αποκαθηλώθηκε και στον ιστό της κυμάτιζε η κόκκινη με το κίτρινο αστέρι. Φάλαγγες Γάλλων αιχμάλωτων γέμιζαν τους δρόμους.

Ντιέν Μπιέν Φου

Ντιέν Μπιέν Φου: Η συνθηκολόγηση

8 Μαΐου 1954, ξεκίνησε η συνδιάσκεψη της Γενεύης, όπου οι Γάλλοι υπέγραψαν το τέλος της παρουσίας τους στην Ινδοκίνα. Αλλά το Βιετνάμ χωρίστηκε προσωρινά σε Βόρειο και Νότιο, εξαιτίας των ανδρείκελων του ιμπεριαλισμού.

Είναι από τις μεγαλύτερες στρατιωτικές και πολιτικές ήττες της αποικιοκρατίας. Οι απώλειες του Γαλλικού στρατού έφτασαν συνολικά τους 75.867 αξιωματικούς και οπλίτες. Οι ΗΠΑ άρχισαν να αυξάνουν τη στήριξή τους στο Νότιο Βιετνάμ που οδήγησε σε έναν άλλο πόλεμο που ήταν η μεγάλη ήττα των ΗΠΑ, εκτός και εντός της Αμερικής.

Λίγα χρόνια αργότερα, ο Γκιάπ και ο ηρωικός λαός του Βιετνάμ τους έδιωξαν και αυτούς και απελευθέρωσαν όλη την χώρα. Όπως είπε και ο Γκιάπ στους Γάλλους: «Ανακαλέστε στη μνήμη τη Γαλλική Επανάσταση. Ένας λαός που πολεμά για την ανεξαρτησία του κατορθώνει θρυλικές ηρωικές πράξεις».

Αυτή η μάχη έχει αποτυπωθεί στον κινηματογράφο με μια, τουλάχιστον, ταινία (μπορείτε να τη δείτε εδώ).

 

Η αναφορά στην ταινία

21η Απριλίου

Η σφαγή

Η άλλη ανάσταση


Tagged:


ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ Ο Γιάννης Φραγκούλης γεννήθηκε στην Αθήνα, το 1960, όπου τέλειωσε το εξατάξιο γυμνάσιο. Σπούδασε χημεία στον Καναδά, στο Μόντρεαλ (Quebec), στο Μόνκτον (New Brunswick) και στην Ορλεάνη (Γαλλία). Το 1989 σπούδασε φωτογραφία στην ΑΚΤΟ, στην Αθήνα. Παρακολούθησε σεμινάρια σημειωτικής, με το Δημήτρη Τσατσούλη (φωτογραφίας, λογοτεχνίας και θεάτρου), στο Ελληνοαμερικάνικο Κολλέγιο. Το 2009 τέλειωσε το Master in Arts, από το Middlesex University, με θέμα της διατριβής του, «Ο μύθος, μια αφηγηματική διακειμενικότητα». Το 1989 άρχισε να αρθρογραφεί και το 1990 ξεκίνησε να γράφει κριτικές κινηματογράφου. Το 1992 έγινε μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου, της οποίας έχει διατελέσει Πρόεδρος, και της FIPRESCI. Το 1994 έγινε μέλος του «Μικρό» (Σωματείο για την ταινία μικρού μήκους), στο οποίο ήταν Πρόεδρος για δύο θητείες. Το 2000 ξεκίνησε να διδάσκει σε σεμινάρια κινηματογράφου στην Ένωση Τεχνικών Κινηματογράφου και Τηλεόρασης (ΕΤΕΚΤ), στο «Μικρό», στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας, στο Μουσείο Κινηματογράφου, στο Μικρό Πολυτεχνείο, στη Σχολή Κινηματογράφου Λυκούργου Σταυράκου, στο δικό του χώρο και σε συνεργασία με τη filmfabrik Productions, στη Θεσσαλονίκη, όπου διδάσκει κινηματογράφο μέχρι σήμερα στο Κινηματογραφικό Εργαστήρι Fabula, το οποίο διευθύνει. Συμμετείχε στο στρογγυλό τραπέζι της FIPRESCI, στην Κωνσταντινούπολη και στη Φιλιππούπολη με θέμα τον βαλκανικό κινηματογράφο. Συμμετείχε σε κριτικές επιτροπές στα Κρατικά Βραβεία Ποιότητας και σε Φεστιβάλ, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Είναι επιστημονικός σύμβουλος του Εργαστηρίου Almakalma, το οποία ερευνά τον Ενιαίο Παραστατικό Χώρο (Performance). Κείμενά του έχουν δημοσιευτεί στην εφημερίδα Εξόρμηση, στην οποία ήταν υπεύθυνος του πολιτιστικού τμήματος, στην Αθηναϊκή, στη Νίκη, στο Μανδραγόρα, στην Ουτοπία, στη Σύγχρονη Εκπαίδευση, στον κατάλογο του Φεστιβάλ της Λάρισας, στη Γραφή, στο Κ.ΛΠ., στο Ριζοσπάστη και στο Αλμανάκ της ΠΕΚΚ. Ίδρυσε το περιοδικό «αντι-Κινηματογράφος», στο οποίο ήταν διευθυντής σύνταξης, το 1992, το περιοδικό «Κινηματογράφος και Επικοινωνία», στο οποίο ήταν διευθυντής, το 2000. Επιμελήθηκε και συνπαρουσίασε, μαζί με τον Κώστα Σταματόπουλο, την εκπομπή «Cineπλάνο», στο 902TV, από το 2008 έως το 2009. Ήταν υπεύθυνος για τους διαδικτυακούς τόπους www.cinemainfo.gr και www.theaterinfo.gr. Ίδρυσε και διεύθυνε το greeceactuality.wordpress.com. και τώρα διευθύνει και αρθρογραφεί στα www.filmandtheater.gr και www.thessalonikinfo.gr. Έχει μεταφράσει το βιβλίο του Jean Mitry, «Ο ρυθμός και η μουσική στον κινηματογράφο», έχει γράψει τα βιβλία «Η κωμωδία στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο», εκδ. Έλευσις, το 2006, «Τι είναι ο κινηματογράφος;», εκδ. Κέντρο Πολιτιστικών Μελετών (σειρά νεανική Βιβλιοθήκη) και «Κώστας Φέρρης», εκδ. της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών. Έχει οργανώσει διάφορες εκδηλώσεις στην Ελλάδα, όπως το Αφιέρωμα στον Παλαιστινιακό Κινηματογράφο, το 2002, την Εβδομάδα Κλασικού Ιαπωνικού Κινηματογράφου και την Εβδομάδα Σύγχρονου Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, το 2002, ως μέλος της Π.Ε.Κ.Κ. Ήταν καλλιτεχνικός διευθυντής του Πανοράματος Νέων Δημιουργών, στο Ε.Κ.Θ., στη Θεσσαλονίκη, και ιδρυτής της Κινηματογραφικής Λέσχης Solaris, η οποία δραστηριοποιείται πλέον στη Θεσσαλονίκη. Διευθύνει το Αφηγηματικό Εργαστήριο Fabula, που ερευνά τον Ενιαίο Παραστατικό Χώρο. Έχει σκηνοθετήσει τρείς ταινίες μικρού μήκους, οι δύο πτυχιακές για το Master στο πανεπιστήμιο Middlesex, και την ταινία-ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους, «Η αγία της αρχαίας Μαντινείας». ΦΙΛΜΟΓΡΑΦΙΑ «Μέσα από τις βιτρίνες», 8΄, 2009, σκηνοθεσία «Nafasz», 7΄, 2009, σκηνοθεσία «Η αγία της αρχαίας Μαντινείας», 50΄, 2010, ντοκιμαντέρ, σκηνοθεσία «Στιγμή απολιθωμένη», 31΄, 2010, ντοκιμαντέρ, σκηνοθεσία «Η τελευταία λατέρνα», 6΄, 2010, σεναριακή επιμέλεια «Το κλειδί της επιστροφής», 13΄, 2015, σεναριακή επιμέλεια «Το συρματόπλεγμα», 19΄, 2015, σεναριακή επιμέλεια «Στο Τσινάρι», 7΄, 2017, σκηνοθεσία «Sotos, ζωγράφος αει…πράγμων», 2020, 97΄, σκηνοθεσία-φωτογραφία ΒΙΒΛΙΑ «Ο ρυθμός και η μουσική στον κινηματογράφο», του Jean Mitry, μετάφραση, εκδ. Entracte και Σύγχρονη Εκπαίδευση, Αθήνα, 2001 «Τι είναι ο κινηματογράφος;», εκδ. Κέντρο Πολιτιστικών Μελετών, Αθήνα, 2004 «Κώστας Φέρρης», εκδ. Εταιρεία Ελλήνων Σκηνοθετών, Αθήνα 2004 «Η κωμωδία στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο», εκδ. Έλευσις, Τρίπολη, 2006


Copyritght 2022 Thessalonikinfo / All rights reserved