Τρεις αιφνίδιοι θάνατοι

ΤΡΕΙΣ ΑΙΦΝΙΔΙΟΙ ΘΑΝΑΤΟΙ

ΚΡΙΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

ΤΡΙΑ ΜΟΝΟΠΡΑΚΤΑ

Τρεις αιφνίδιοι θάνατοι: γράφει ο Γιάννης Φραγκούλης

Δύο άντρες και μια γυναίκα πεθαίνουν, έτσι αιφνιδιαστικά. Ο Τσάρλι, η Μέριλιν και ο Έλβις. Έχουμε τρία μονόπρακτα, «Ο θάνατος του Τσάρλι», «Ο θάνατος της Μέριλιν» και «Ο θάνατος του Έλβις», συγκεντρωμένα σε ένα βιβλίο που έχει γράψει ο Σταύρος Παρχαρίδης. Το κάθε ένα έχει σχέση με το άλλο και, τελικά, έχουμε μια ενιαία αφήγηση που θα μπορούσε να μοιραστεί σε τρία αυτόνομα θεατρικά έργα. Από τις εκδόσεις Ανάτυπο, Θεσσαλονίκη, εκδόθηκε αυτό το βιβλίο τον Απρίλιο του 2026, στη σειρά Θέατρο.

Τρεις αιφνίδιοι θάνατοι: Οι χαρακτήρες

Γεννημένος το 1966 στη Γερμανία, από 10 ετών στην Ελλάδα, με σπουδές στη δημοσιογραφία και την υποκριτική, ο Σταύρος Παρχαρίδης έχει σκηνοθετήσει δύο ταινίες μικρού μήκους, ντοκιμαντέρ και αρκετά θεατρικά έργα. Έχει συμμετάσχει, ως ηθοποιός σε αρκετές θεατρικές παραστάσεις και ταινίες, έχει γράψει σενάρια για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση, έχει συγγράψει 10 θεατρικά έργα, αρκετά τραγούδια, παραμύθια και ένα μυθιστόρημα. Τα τελευταία χρόνια διευθύνει την αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία Μαίωτρον που δραστηριοποιείται στη θεατρική σκηνή, ενώ παίζει σε θεατρικές παραστάσεις στην Αθήνα. Αυτό το βιβλίο είναι ένα ακόμα θεατρικό από τις εκδόσεις Ανάτυπο.

Οι τρεις χαρακτήρες, ο Τσάρλι, η Μέριλιν και ο Έλβις, είναι από τις προσωπικότητες που είναι ευρέως γνωστές σε όλο τον κόσμο. Δεν είναι λίγοι οι άνθρωποι που θέλουν να τους μιμηθούν. Πολύ συχνά βλέπουμε στον δρόμο κάποιο ντυμένο Τσάρλι Τσάπλιν να μιμείται κάποιον και να ζητά κάποια χρήματα από τους οδηγούς αυτοκινήτων. Δεν είναι σπάνιο κάποιες γυναίκες να θέλουν να μιμηθούν το παγκόσμιο, τότε, σύμβολο του σεξ, τη Μέριλιν Μονρόε. Επίσης, στις ΗΠΑ πολλοί έχουν ασχοληθεί με τον Έλβις Πρίσλεϊ και θεωρίες υπάρχουν ότι δεν έχει πεθάνει αλλά ζει!

Τρεις αιφνίδιοι θάνατοι

 

Τρεις αιφνίδιοι θάνατοι: Η μίμηση 

Σε αυτό το βιβλίο τρεις άνθρωποι κάνουν ακριβώς το ίδιο πράγμα: μιμούνται συνειδητά αυτούς τους τρεις χαρακτήρες. Αυτό που επιθυμούν είναι να κάνουν αυτά που θα έκανε ο Τσάρλι, η Μέριλιν και ο Έλβις. Όπως είναι φυσικό, πολύ γρήγορα χάνουν την επαφή με το πρόσωπο που μιμούνται και βάζουν σε αυτόν τα δικά τους προσωπικά στοιχεία. Έτσι έχουμε έναν μονόλογο ή ένα μονόπρακτο. Αυτό που βλέπουμε είναι τα προβλήματα που έχουν αυτοί οι άνθρωποι, αυτά που είναι τόσο οξυμένα που μπορούν να τους οδηγήσουν στην αυτοκτονία.

Στο κείμενο θα  παρατηρήσουμε ότι κάποια από αυτά τα λόγια ή όλα θα μπορούσαμε να τα πούμε και εμείς. Ο αναγνώστης, με αυτό τον τρόπο, εμπλέκεται στην αφήγηση και φτάνει στο προσωπικό βίωμα. Το πρόβλημά του ορθώνεται μπροστά του, βλέπει τις απελπισμένες πράξεις του χαρακτήρα και, μοιραία, αναρωτιέται αν και αυτός θα έπρεπε να κάνει το ίδιο. Η απελπισία, στα λόγια του χαρακτήρα, λειτουργεί θεραπευτικά, στο να δει το δικό του θέμα και να βρει μια λύση ή να ζητήσει κάποια βοήθεια.

Τρεις αιφνίδιοι θάνατοι

Τρεις αιφνίδιοι θάνατοι: η ψυχοθεραπεία

Η γραφή του Σταύρου Παρχαρίδη είναι γλαφυρή, κυλά σαν ένα ήρεμο ποταμάκι που δυναμώνει προοδευτικά τη ροή του, μέχρι το σημείο να αποκτήσει δύναμη που θα αρχίσει να καταστρέφει τα στερεότυπα, αυτά που υπάρχουν στον ψυχικό μας κόσμο και, πολλές φορές, μας καταδυναστεύουν. Οι φραγμοί που δημιουργούνται και μας οδηγούν στην υστερία και την ψύχωση φαίνονται στο κείμενο, όπως θα διακρίνουμε και τις καταστροφικές επιπτώσεις στη ζωή του ανθρώπου. Τα κείμενα, μέχρι ενός σημείου, είναι θεραπευτικά, όπως  το θέατρο, από αρχαιοτάτων ετών, λειτουργούσε θετικά ως ψυχοθεραπευτική αγωγή.

Ο Σταύρος Παρχαρίδης, στα θεατρικά έργα που έχει γράψει και έχει σκηνοθετήσει, ακολουθεί τη σχολή του ουμανιστικού θεάτρου, είτε γράφει κωμωδίες είτε έργα που βρίσκονται ανάμεσα στο τραγικό και το κωμικό. Σε αυτά τα μονόπρακτα συμβαίνει ακριβώς το ίδιο. Ο αναγνώστης παρασύρεται από το κείμενο και δεν μπορεί να το αφήσει. Το ρουφά όπως όταν πίνουμε ένα ποτήρι με δροσερό νερό. Με παρόμοιο τρόπο το κείμενο μας δροσίζει, μας ευφραίνει την ψυχή και, στο τέλος, αισθανόμαστε ότι γνωρίζουμε κάτι περισσότερο για τον εαυτό μας.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Τίτλος: «Τρεις αιφνίδιοι θάνατοι»

Υπότιτλος: «Ο θάνατος του Τσάρλι. Ο θάνατος της Μέριλιν. Ο θάνατος του Έλβις.»

Συγγραφέας: Σταύρος Παρχαρίδης

Σελίδες: 115

Εκδόσεις: Ανάτυπο

Σειρά: Θέατρο

Έτος έκδοσης: Απρίλιος 2026

Τόπος έκδοσης: Θεσσαλονίκη.

 

Διαβάστε τις κριτικές βιβλίου που έχουμε δημοσιεύσει

Ο άνεμος χορεύει ανάμεσα στις καλαμιές

Σπάζοντας τη σιωπή

Απέραντος την κατοικεί ο κόσμος

Πτέρυγα Α  κελί 71

Πίντερ



ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ Ο Γιάννης Φραγκούλης γεννήθηκε στην Αθήνα, το 1960, όπου τέλειωσε το εξατάξιο γυμνάσιο. Σπούδασε χημεία στον Καναδά, στο Μόντρεαλ (Quebec), στο Μόνκτον (New Brunswick) και στην Ορλεάνη (Γαλλία). Το 1989 σπούδασε φωτογραφία στην ΑΚΤΟ, στην Αθήνα. Παρακολούθησε σεμινάρια σημειωτικής, με το Δημήτρη Τσατσούλη (φωτογραφίας, λογοτεχνίας και θεάτρου), στο Ελληνοαμερικάνικο Κολλέγιο. Το 2009 τέλειωσε το Master in Arts, από το Middlesex University, με θέμα της διατριβής του, «Ο μύθος, μια αφηγηματική διακειμενικότητα». Το 1989 άρχισε να αρθρογραφεί και το 1990 ξεκίνησε να γράφει κριτικές κινηματογράφου. Το 1992 έγινε μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου, της οποίας έχει διατελέσει Πρόεδρος, και της FIPRESCI. Το 1994 έγινε μέλος του «Μικρό» (Σωματείο για την ταινία μικρού μήκους), στο οποίο ήταν Πρόεδρος για δύο θητείες. Το 2000 ξεκίνησε να διδάσκει σε σεμινάρια κινηματογράφου στην Ένωση Τεχνικών Κινηματογράφου και Τηλεόρασης (ΕΤΕΚΤ), στο «Μικρό», στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας, στο Μουσείο Κινηματογράφου, στο Μικρό Πολυτεχνείο, στη Σχολή Κινηματογράφου Λυκούργου Σταυράκου, στο δικό του χώρο και σε συνεργασία με τη filmfabrik Productions, στη Θεσσαλονίκη, όπου διδάσκει κινηματογράφο μέχρι σήμερα στο Κινηματογραφικό Εργαστήρι Fabula, το οποίο διευθύνει. Συμμετείχε στο στρογγυλό τραπέζι της FIPRESCI, στην Κωνσταντινούπολη και στη Φιλιππούπολη με θέμα τον βαλκανικό κινηματογράφο. Συμμετείχε σε κριτικές επιτροπές στα Κρατικά Βραβεία Ποιότητας και σε Φεστιβάλ, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Είναι επιστημονικός σύμβουλος του Εργαστηρίου Almakalma, το οποία ερευνά τον Ενιαίο Παραστατικό Χώρο (Performance). Κείμενά του έχουν δημοσιευτεί στην εφημερίδα Εξόρμηση, στην οποία ήταν υπεύθυνος του πολιτιστικού τμήματος, στην Αθηναϊκή, στη Νίκη, στο Μανδραγόρα, στην Ουτοπία, στη Σύγχρονη Εκπαίδευση, στον κατάλογο του Φεστιβάλ της Λάρισας, στη Γραφή, στο Κ.ΛΠ., στο Ριζοσπάστη και στο Αλμανάκ της ΠΕΚΚ. Ίδρυσε το περιοδικό «αντι-Κινηματογράφος», στο οποίο ήταν διευθυντής σύνταξης, το 1992, το περιοδικό «Κινηματογράφος και Επικοινωνία», στο οποίο ήταν διευθυντής, το 2000. Επιμελήθηκε και συνπαρουσίασε, μαζί με τον Κώστα Σταματόπουλο, την εκπομπή «Cineπλάνο», στο 902TV, από το 2008 έως το 2009. Ήταν υπεύθυνος για τους διαδικτυακούς τόπους www.cinemainfo.gr και www.theaterinfo.gr. Ίδρυσε και διεύθυνε το greeceactuality.wordpress.com. και τώρα διευθύνει και αρθρογραφεί στα www.filmandtheater.gr και www.thessalonikinfo.gr. Έχει μεταφράσει το βιβλίο του Jean Mitry, «Ο ρυθμός και η μουσική στον κινηματογράφο», έχει γράψει τα βιβλία «Η κωμωδία στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο», εκδ. Έλευσις, το 2006, «Τι είναι ο κινηματογράφος;», εκδ. Κέντρο Πολιτιστικών Μελετών (σειρά νεανική Βιβλιοθήκη) και «Κώστας Φέρρης», εκδ. της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών. Έχει οργανώσει διάφορες εκδηλώσεις στην Ελλάδα, όπως το Αφιέρωμα στον Παλαιστινιακό Κινηματογράφο, το 2002, την Εβδομάδα Κλασικού Ιαπωνικού Κινηματογράφου και την Εβδομάδα Σύγχρονου Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, το 2002, ως μέλος της Π.Ε.Κ.Κ. Ήταν καλλιτεχνικός διευθυντής του Πανοράματος Νέων Δημιουργών, στο Ε.Κ.Θ., στη Θεσσαλονίκη, και ιδρυτής της Κινηματογραφικής Λέσχης Solaris, η οποία δραστηριοποιείται πλέον στη Θεσσαλονίκη. Διευθύνει το Αφηγηματικό Εργαστήριο Fabula, που ερευνά τον Ενιαίο Παραστατικό Χώρο. Έχει σκηνοθετήσει τρείς ταινίες μικρού μήκους, οι δύο πτυχιακές για το Master στο πανεπιστήμιο Middlesex, και την ταινία-ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους, «Η αγία της αρχαίας Μαντινείας». ΦΙΛΜΟΓΡΑΦΙΑ «Μέσα από τις βιτρίνες», 8΄, 2009, σκηνοθεσία «Nafasz», 7΄, 2009, σκηνοθεσία «Η αγία της αρχαίας Μαντινείας», 50΄, 2010, ντοκιμαντέρ, σκηνοθεσία «Στιγμή απολιθωμένη», 31΄, 2010, ντοκιμαντέρ, σκηνοθεσία «Η τελευταία λατέρνα», 6΄, 2010, σεναριακή επιμέλεια «Το κλειδί της επιστροφής», 13΄, 2015, σεναριακή επιμέλεια «Το συρματόπλεγμα», 19΄, 2015, σεναριακή επιμέλεια «Στο Τσινάρι», 7΄, 2017, σκηνοθεσία «Sotos, ζωγράφος αει…πράγμων», 2020, 97΄, σκηνοθεσία-φωτογραφία ΒΙΒΛΙΑ «Ο ρυθμός και η μουσική στον κινηματογράφο», του Jean Mitry, μετάφραση, εκδ. Entracte και Σύγχρονη Εκπαίδευση, Αθήνα, 2001 «Τι είναι ο κινηματογράφος;», εκδ. Κέντρο Πολιτιστικών Μελετών, Αθήνα, 2004 «Κώστας Φέρρης», εκδ. Εταιρεία Ελλήνων Σκηνοθετών, Αθήνα 2004 «Η κωμωδία στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο», εκδ. Έλευσις, Τρίπολη, 2006


Copyritght 2022 Thessalonikinfo / All rights reserved